உணர்ச்சி வளர்ச்சியில் கற்றலின் பங்கு

குழந்தை மேம்பாட்டில் உணர்ச்சிகள் (Emotions) மிக முக்கியமான இடத்தைப் பிடிக்கின்றன. ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது சில அடிப்படை உணர்ச்சிகளுடன் பிறந்தாலும், வளர வளர அந்த உணர்ச்சிகள் சமூக சூழல் மற்றும் கற்றல் மூலம் செம்மைப்படுத்தப்படுகின்றன. உணர்ச்சி வளர்ச்சி என்பது உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துதல், அவற்றை ஒழுங்குபடுத்துதல் மற்றும் பிறருடைய உணர்ச்சிகளைப் புரிந்துகொள்ளுதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது.

கற்றல் என்பது ஒரு தனிநபர் தனது அனுபவங்கள் மற்றும் பயிற்சியின் மூலம் தனது நடத்தையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்வது ஆகும். இந்த கற்றல் செயல்முறை, ஒரு குழந்தையின் உணர்ச்சி உலகத்தை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது என்பதை விரிவாகப் பார்ப்போம்.

1. உணர்ச்சி வளர்ச்சியின் அடிப்படை மற்றும் கற்றலின் தாக்கம்

குழந்தைகள் பிறக்கும்போது பயம், கோபம், மகிழ்ச்சி போன்ற அடிப்படை உணர்ச்சிகளை மட்டும் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால், பள்ளிப் பருவம் மற்றும் சமூக உறவுகள் மூலம் 'அன்பு', 'பொறுமை', 'பச்சாத்தாபம்' (Empathy) போன்ற சிக்கலான உணர்ச்சிகளை அவர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். கற்றல் என்பது இங்கே ஒரு வடிகட்டியாகச் செயல்படுகிறது. எந்தச் சூழலில் எந்த உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதை குழந்தை தனது குடும்பம் மற்றும் ஆசிரியர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்கிறது.

நினைவில் கொள்ள வேண்டிய குறுக்குவழி (Mnemonic):

உணர்ச்சி வளர்ச்சியின் நிலைகளை 'E-A-R' என்று ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்:

E (Experience): அனுபவங்கள் மூலம் உணர்வுகளைப் பெறுதல்.
A (Adaptation): சூழலுக்கு ஏற்ப உணர்ச்சிகளை மாற்றிக்கொள்ளுதல்.
R (Regulation): உணர்ச்சிகளை முறைப்படுத்துதல் (கற்றல் மூலம்).

2. சமூகமயமாக்கலில் கற்றலின் பங்கு

குழந்தை சமூகத்தோடு பழகும்போதுதான் தனது உணர்ச்சிகளை எப்படிக் கையாள வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு வகுப்பறையில் ஒரு குழந்தை தோல்வியடையும் போது அழுகிறது. ஆசிரியர் அந்த குழந்தைக்கு ஆறுதல் கூறி, தோல்வியை ஏற்றுக்கொண்டு மீண்டும் முயற்சிக்கும் மனப்பான்மையை ஊக்குவிக்கும்போது, அங்கு 'மன உறுதியை' அந்தக் குழந்தை கற்றுக்கொள்கிறது.

பச்சாத்தாபம் (Empathy) கற்றல்

மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்வது இயற்கையாக வருவதில்லை. இது வளர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. கதை சொல்லுதல், நாடகங்கள், குழு விளையாட்டுக்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் கல்வியை குழந்தைகளுக்கு வழங்க வேண்டும். இதுவே பிற்காலத்தில் சிறந்த சமூக உறவுகளுக்கு அடித்தளமாக அமைகிறது.

3. உணர்ச்சி ஒழுங்குமுறை (Emotional Regulation)

உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்லது முறைப்படுத்துவது என்பது ஒரு முக்கியமான கற்றல் திறன். ஒரு குழந்தை கோபமடையும் போது கத்துவதற்குப் பதிலாக, அமைதியாகப் பேசித் தீர்க்கலாம் என்பதை அது கற்றுக்கொண்டால், அதுதான் சிறந்த உணர்ச்சி வளர்ச்சியின் அடையாளம். இதற்கு 'மாதிரி காட்டுதல்' (Modeling) முறை சிறந்தது.

உணர்ச்சி	கற்றல் முறை	விளைவு
கோபம்	மூச்சுப்பயிற்சி/பேசுதல்	சுயக்கட்டுப்பாடு
பயம்	தன்னம்பிக்கை பயிற்சி	தைரியம்
மகிழ்ச்சி	பகிர்ந்து கொள்ளுதல்	சமூக அன்பு

4. ஆசிரியர்களின் பங்கு

வகுப்பறையில் ஆசிரியர்கள் உணர்ச்சி மேலாண்மைக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாக இருக்க வேண்டும். ஆசிரியர் அமைதியாகவும், அன்பாகவும் செயல்படும்போது, மாணவர்கள் தானாகவே அந்த நடத்தை முறையைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். கற்றல் என்பது வெறும் புத்தக அறிவு மட்டுமல்ல, அது உணர்ச்சிகளை நிர்வகிக்கும் கலையும் கூட.

முக்கிய குறிப்பு:

உணர்ச்சி நுண்ணறிவு (Emotional Intelligence - EI) என்பது கல்வியில் மிக முக்கியமானது. டேனியல் கோல்மேன் (Daniel Goleman) என்பவரின் கூற்றுப்படி, அறிவுத்திறனை விட (IQ) உணர்ச்சி நுண்ணறிவுதான் வாழ்க்கையில் ஒருவரின் வெற்றியைத் தீர்மானிக்கிறது.

5. உணர்ச்சி வளர்ச்சியில் விளையாட்டின் பங்கு

விளையாட்டு என்பது உணர்ச்சிகளைக் கற்றுக்கொள்ளும் மிகச்சிறந்த களம். குழு விளையாட்டுகளில் தோற்கும் போது ஏற்படும் ஏமாற்றத்தை எப்படிக் கையாள்வது, வெல்லும்போது மற்றவரை எப்படி ஊக்குவிப்பது போன்ற உணர்ச்சிப் பாடங்களை விளையாட்டின் மூலமே குழந்தைகள் எளிதில் கற்கிறார்கள். இதுவே அவர்களைப் பிற்காலத்தில் ஒரு சிறந்த குழு வீரராக மாற்றுகிறது.

6. சூழலியல் கற்றல் (Environmental Learning)

குழந்தை வளரும் சூழல் (வீடு மற்றும் பள்ளி) அதன் உணர்ச்சி வளர்ச்சியைத் தீர்மானிக்கிறது. வன்முறை நிறைந்த சூழலில் வளரும் குழந்தை பயம் மற்றும் ஆக்ரோஷத்தைக் கற்கிறது. மாறாக, அன்பும் ஆதரவும் உள்ள சூழலில் வளரும் குழந்தை தாராள மனப்பான்மையையும், நேர்மறை எண்ணங்களையும் கற்கிறது. எனவே, கற்றல் சூழல் எப்போதும் பாதுகாப்பானதாக இருக்க வேண்டும்.

7. உணர்ச்சி வளர்ச்சிக்கான பயிற்சிகள்

கதை சொல்லுதல்: கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளை விவாதித்தல்.
நாடகங்கள்: வெவ்வேறு சூழல்களில் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் பயிற்சி.
தியானம் மற்றும் அமைதி: மனதை ஒருநிலைப்படுத்தக் கற்றல்.
பாராட்டுதல்: நல்ல உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும்போது ஊக்குவித்தல்.

8. கற்றல் மற்றும் மூளை வளர்ச்சி

நரம்பியல் அறிவியலின் படி, உணர்ச்சிகளைக் கையாளும் 'அமிגדலா' (Amygdala) மற்றும் பகுத்தறியும் 'ப்ரீ-பிராண்டல் கார்டெக்ஸ்' (Pre-frontal cortex) ஆகியவற்றுக்கு இடையே உள்ள தொடர்பு கற்றல் மூலம் வலுப்பெறுகிறது. முறையான பயிற்சி மற்றும் கற்றல் மூலம், ஒரு குழந்தை தனது உணர்ச்சிகளைப் பகுத்தறிவோடு கையாளும் திறனைப் பெறுகிறது.

9. உணர்ச்சி வளர்ச்சியில் ஏற்படும் தடைகள்

அதிகப்படியான கண்டிப்பு, புறக்கணிப்பு அல்லது உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தத் தடை விதித்தல் ஆகியவை குழந்தையின் உணர்ச்சி வளர்ச்சியைப் பாதிக்கின்றன. இவற்றைத் தவிர்க்க, ஆசிரியர்களும் பெற்றோர்களும் குழந்தைகளுடன் கலந்துரையாடி, அவர்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும்.

10. முடிவுரை

உணர்ச்சி வளர்ச்சி என்பது ஒரு தொடர் பயணம். கற்றல் என்பது இந்த பயணத்தில் ஒரு திசைகாட்டி போல செயல்படுகிறது. ஒரு குழந்தை கல்வியில் சிறந்து விளங்க வேண்டுமானால், அதன் உணர்ச்சிகள் சமநிலையுடன் இருப்பது அவசியம். எனவே, பாடத்திட்டத்தோடு சேர்த்து உணர்ச்சி மேலாண்மையையும் கற்பிப்பது இன்றைய கல்வி முறையின் கட்டாயத் தேவையாகும்.

சுருக்கமான நினைவூட்டல் அட்டவணை:

உணர்ச்சி வளர்ச்சி = அனுபவம் + கற்றல் + சமூக சூழல்.
ஆசிரியர் = முன்மாதிரி (Role Model).
விளையாட்டு = உணர்ச்சிப் பயிற்சியின் களம்.
இலக்கு = உணர்ச்சி நுண்ணறிவு (Emotional Intelligence).