கற்றுக்கொள்வதற்கான உரிமை (Right to Education - RTE)

கல்வி என்பது ஒவ்வொரு மனிதனின் அடிப்படை உரிமை. ஒரு நாட்டின் எதிர்காலம் அந்த நாட்டின் வகுப்பறைகளில் தான் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. 'கற்றுக்கொள்வதற்கான உரிமை' என்பது வெறும் பள்ளியில் சேர்வது மட்டுமல்ல, தரம் வாய்ந்த, பாகுபாடற்ற, கட்டாயக் கல்வியைப் பெறுவது ஆகும். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி, கல்வி பெறுவதை அடிப்படை உரிமையாக மாற்றிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வுகளை நாம் விரிவாகக் காண்போம்.

1. கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி

இந்தியாவில் அனைவருக்கும் கல்வி என்ற இலக்கை அடைய பல முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. 2002-ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட 86-வது அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தம், கல்வி உரிமைச் சட்டத்திற்கு அடித்தளமிட்டது.

• அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தம் 86 (2002): இந்தத் திருத்தத்தின் மூலம் அரசியலமைப்பின் 21-A பிரிவு சேர்க்கப்பட்டது.
• பிரிவு 21-A: 6 முதல் 14 வயது வரை உள்ள அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை வழங்குவதை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும் என்று இப்பிரிவு கூறுகிறது.
• சட்டமாக்கல்: 2009-ஆம் ஆண்டு கல்வி உரிமைச் சட்டம் (Right to Education Act - RTE) நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது.
• அமலாக்கம்: இச்சட்டம் ஏப்ரல் 1, 2010 முதல் இந்தியா முழுவதும் (ஜம்மு காஷ்மீர் நீங்கலாக) நடைமுறைக்கு வந்தது.

2. கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் முக்கிய அம்சங்கள்

இந்தச் சட்டம் குழந்தைகளின் கல்வி உரிமையை உறுதி செய்யப் பல விதிகளை வகுத்துள்ளது. அவை ஆசிரியர்கள் மற்றும் பள்ளி நிர்வாகங்கள் கடைபிடிக்க வேண்டிய கட்டாய விதிகளாகும்.

அ) இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி

6 முதல் 14 வயதுக்கு உட்பட்ட எந்தவொரு குழந்தையையும் பள்ளிக் கட்டணம் செலுத்தச் சொல்லியோ அல்லது வேறு எந்தச் செலவிற்காகவோ பள்ளியில் இருந்து வெளியேற்றவோ, சேர்க்கையை மறுக்கவோ கூடாது. அரசுப் பள்ளிகளில் கல்வி முற்றிலும் இலவசம்.

ஆ) அருகாமைப் பள்ளி விதி

ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனது வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள பள்ளியில் கல்வி கற்க உரிமை உண்டு. தொடக்கப்பள்ளிகள் 1 கி.மீ சுற்றளவிலும், நடுநிலைப் பள்ளிகள் 3 கி.மீ சுற்றளவிலும் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

இ) சேர்க்கை மற்றும் வயது வரம்பு

பள்ளியில் சேர்க்கப்படும்போது, குழந்தையின் வயதிற்கு ஏற்ற வகுப்பில் மட்டுமே சேர்க்க வேண்டும். உதாரணமாக, 10 வயதுடைய ஒரு குழந்தை இதுவரை பள்ளிக்குச் சென்றதில்லை எனில், அவனை 1-ஆம் வகுப்பில் சேர்க்காமல், அவனது வயதுக்குரிய 5-ஆம் வகுப்பிலேயே சேர்க்க வேண்டும். அக்குழந்தைக்குத் தேவையான கூடுதல் பயிற்சிகளை ஆசிரியர்கள் வழங்க வேண்டும்.

3. ஆசிரியர் மற்றும் பள்ளி நிர்வாகத்தின் பொறுப்புகள்

கல்வி உரிமைச் சட்டம் ஆசிரியர்களுக்கான கடமைகளை மிகத் தெளிவாக வரையறுத்துள்ளது. ஒரு சிறந்த கற்றல் சூழலை உருவாக்க ஆசிரியர்கள் கீழ்க்கண்டவற்றைச் செய்ய வேண்டும்:

4. குழந்தை உரிமைகளைப் பாதுகாத்தல்

கற்றல் என்பது மன அழுத்தமற்ற சூழலில் நடைபெற வேண்டும். இச்சட்டம் கீழ்க்கண்டவற்றைத் தடை செய்கிறது:

• உடல் ரீதியான தண்டனை: குழந்தைகளை அடிப்பது அல்லது மன ரீதியாகத் துன்புறுத்துவது தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும்.
• தேக்கநிலை மற்றும் நீக்கம்: தொடக்கக் கல்வியை முடிக்கும் வரை எந்தக் குழந்தையையும் தேர்வில் தோல்வியடைந்ததாகக் கூறி வகுப்பில் நிறுத்தக்கூடாது (No Detention Policy).
• நுழைவுத் தேர்வு: ஆரம்பக் கல்விக்கு எந்தவிதமான நுழைவுத் தேர்வோ, நேர்காணலோ நடத்தக்கூடாது.

5. சமூகப் பொருளாதாரப் பின்னணியும் கல்வியும்

சமூகத்தில் பின்தங்கிய மற்றும் நலிவடைந்த பிரிவினருக்கு (Disadvantaged Groups) தனியார் பள்ளிகளிலும் 25% இட ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட வேண்டும் என்பது இச்சட்டத்தின் மிக முக்கியமான அம்சம். இது சமூக நீதியை நிலைநாட்ட உதவுகிறது.

6. கற்றலில் உள்ள சவால்கள் மற்றும் தீர்வுகள்

சட்டம் நடைமுறையில் இருந்தாலும், சில சவால்கள் இன்றும் தொடர்கின்றன. அவற்றைக் களைவது ஆசிரியர்களின் கடமை:

அ) இடைநிற்றல் (Dropout)

குழந்தைகள் பாதியில் பள்ளிக்கு வராமல் இருப்பதைத் தடுக்க, ஆசிரியர்கள் மாணவர் வருகையைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும். பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கக் கூட்டங்களை முறையாக நடத்தி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டும்.

ஆ) உள்ளடக்கிய கல்வி (Inclusive Education)

மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளையும் பொதுப்பள்ளிகளில் மற்ற குழந்தைகளுடன் சேர்த்துப் படிக்க வைக்க வேண்டும். அவர்களுக்குத் தேவையான உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை அரசு செய்து தர வேண்டும்.

7. மதிப்பீடு மற்றும் கண்காணிப்பு

கல்வி உரிமைச் சட்டம் எவ்வாறு செயல்படுத்தப்படுகிறது என்பதைத் தேசிய மற்றும் மாநில அளவில் கல்வி உரிமைப் பாதுகாப்பு ஆணையங்கள் (NCPCR & SCPCR) கண்காணிக்கின்றன. பள்ளிகளில் கற்பித்தல் முறை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பது குறித்த தேசிய பாடத்திட்ட வரைவு (NCF) வழிகாட்டுதல்களை ஆசிரியர்கள் பின்பற்ற வேண்டும்.

கற்றல் என்பது ஒரு தொடர் பயணம். கல்வி உரிமைச் சட்டத்தைப் பொறுத்தவரை, ஒரு ஆசிரியர் வெறும் பாடங்களை நடத்துபவராக மட்டும் இருக்கக்கூடாது; அவர் குழந்தைகளின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் பாதுகாவலராகவும் இருக்க வேண்டும். குழந்தைகளின் தனித்திறமைகளை வெளிக்கொணரும் வகையில் கற்பித்தல் முறைகள் அமைய வேண்டும்.

8. தேர்வு நோக்கில் முக்கியத் தரவுகள் (Summary for Exams)

• RTE சட்டம் 2009-ன் பிரிவு 12(1)(c) தனியார் பள்ளிகளில் 25% இட ஒதுக்கீட்டை உறுதி செய்கிறது.
• பள்ளி மேலாண்மைக் குழு (SMC) என்பது சமூக பங்கேற்பை உறுதி செய்கிறது.
• ஆசிரியர்களின் பணியில் கற்பித்தல் தவிர, தேர்தல் பணி, மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு மற்றும் பேரிடர் காலப் பணிகள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறது.

முடிவாக, கற்றல் என்பது சுதந்திரமான சூழலில் நிகழ வேண்டும். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தரமான கல்வியைப் பெற்றுத் தருவது அரசின் கடமை மட்டுமல்ல, அது ஒவ்வொரு ஆசிரியரின் சமூகப் பொறுப்புமாகும். கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் நோக்கத்தை உணர்ந்து கற்பித்தல் பணியை மேற்கொள்ளும்போது, ஒரு சிறந்த சமுதாயத்தை உருவாக்க முடியும்.