சமயச்சார்பின்மையைப் புரிந்துகொள்ளுதல்

சமயச்சார்பின்மை (Secularism) என்பது நவீன ஜனநாயக நாடுகளின் அடிப்படைத் தூணாகும். ஒரு நாட்டின் நிர்வாகத்தில் மதம் தலையிடக்கூடாது என்பதையும், அரசு அனைத்து மதங்களையும் சமமாக நடத்த வேண்டும் என்பதையும் இது வலியுறுத்துகிறது. இந்திய அரசியலமைப்பின்படி, சமயச்சார்பின்மை என்பது மதங்களுக்கு இடையிலான பாகுபாடின்மையைக் குறிக்கிறது.

சமயச்சார்பின்மை என்றால் என்ன?

சமயச்சார்பின்மை என்பது மதம் மற்றும் அரசு ஆகிய இரண்டையும் தனித்தனியாகப் பிரித்து வைக்கும் ஒரு கொள்கையாகும். இதன் பொருள், அரசு எந்தவொரு குறிப்பிட்ட மதத்தையும் அரசு மதமாக அங்கீகரிக்காது, அதே சமயம் குடிமக்களின் மத வழிபாட்டு உரிமைகளைத் தடுப்பதும் இல்லை. இது மத சுதந்திரத்தையும், மதச்சார்பற்ற நிர்வாகத்தையும் உள்ளடக்கியது.

சமயச்சார்பின்மையின் அடிப்படை அம்சங்கள்

• அரசு எந்த மதத்தையும் சாராமல் இருத்தல்.
• அனைத்து மதத்தினருக்கும் சமமான உரிமைகளை வழங்குதல்.
• மதத்தின் பெயரால் பாகுபாடு காட்டாதிருத்தல்.
• குடிமக்களின் தனிப்பட்ட மத நம்பிக்கைக்கு மதிப்பளித்தல்.

இந்திய அரசியலமைப்பும் சமயச்சார்பின்மையும்

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் சமயச்சார்பின்மையை ஒரு அடிப்படை உரிமையாகக் கருதுகிறது. இது தனிநபரின் மத சுதந்திரத்தையும், அரசு மதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதையும் உறுதி செய்கிறது. அரசியலமைப்பின் முகப்புரை (Preamble) இந்தியாவை ஒரு 'சமயச்சார்பற்ற' நாடாகப் பிரகடனப்படுத்துகிறது.

அரசியலமைப்புப் பிரிவுகள்

சமயச்சார்பின்மையின் தேவை

பல்வேறு மதங்கள், மொழிகள் மற்றும் கலாச்சாரங்களைக் கொண்ட இந்தியாவில், சமூக அமைதியைப் பேண சமயச்சார்பின்மை இன்றியமையாதது. ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்திற்கு அரசு ஆதரவு அளித்தால், அது மற்ற மதத்தினரிடையே அதிருப்தியையும், சமூக மோதல்களையும் உருவாக்கும். எனவே, ஜனநாயகத்தின் வெற்றிக்கு சமயச்சார்பின்மை அவசியம்.

முக்கிய காரணங்கள்:

1. சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளைப் பாதுகாத்தல்.
2. பெரும்பான்மை மதவாதத்தைத் தடுத்தல்.
3. அரசு நிர்வாகத்தில் மதத் தலையீட்டைத் தவிர்த்தல்.
4. தனிநபர் உரிமைகளை உறுதி செய்தல்.

இந்திய சமயச்சார்பின்மையும் மேற்கத்திய மாதிரியும்

மேற்கத்திய நாடுகளில் சமயச்சார்பின்மை என்பது 'மதத்திலிருந்து அரசு முழுமையாக விலகி இருப்பது' என்று வரையறுக்கப்படுகிறது. ஆனால், இந்தியாவில் சமயச்சார்பின்மை என்பது மதத்திற்கும் அரசுக்கும் இடையே 'கொடுப்போம்-வாங்குவோம்' (Principled distance) என்ற உறவைக் குறிக்கிறது. அரசு தேவைப்படும்போது மத வழிபாட்டுத் தலங்களில் சீர்திருத்தங்களைச் செய்யலாம் (எ.கா: தீண்டாமை ஒழிப்பு).

சமயச்சார்பின்மையில் எழும் சவால்கள்

நவீன சமூகத்தில் சமயச்சார்பின்மையை நிலைநாட்டுவதில் பல சவால்கள் உள்ளன. மதவெறி, மத மோதல்கள் மற்றும் அரசியல் ஆதாயத்திற்காக மதத்தைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவை இதில் அடங்கும். இவற்றை முறியடிக்க கல்வி மற்றும் விழிப்புணர்வு மிக முக்கியமானது.

சவால்களை எதிர்கொள்ளும் வழிகள்:

• மத நல்லிணக்கத்தை வலியுறுத்தும் கல்வி.
• சட்டத்தின் ஆட்சி (Rule of Law) அனைவருக்குமானதாக இருத்தல்.
• மதத் தலைவர்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகளின் பொறுப்புணர்வு.

முடிவுரை

சமயச்சார்பின்மை என்பது வெறும் கொள்கை மட்டுமல்ல, அது ஒரு வாழ்வியல் முறை. இந்தியர்கள் அனைவரும் தங்களின் தனிப்பட்ட மத நம்பிக்கைகளைச் சுதந்திரமாகப் பின்பற்றுவதோடு, பிற மதங்களின் நம்பிக்கைகளையும் மதிக்கும்போதுதான் உண்மையான சமயச்சார்பின்மை மலரும். இதுவே இந்தியாவின் ஒற்றுமைக்கு அடிப்படையாகும்.

*(குறிப்பு: இப்பகுதி மாணவர்களின் புரிதலுக்காக விரிவான விளக்கங்களுடன் வழங்கப்பட்டுள்ளது. தேர்வுக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள் மேற்கூறிய அட்டவணைகள் மற்றும் சரத்துகளைக் கண்டிப்பாக மனப்பாடம் செய்ய வேண்டும்.)*

இந்தியச் சூழலில் சமயச்சார்பின்மை என்பது மதங்களை வெறுப்பதல்ல, மாறாக அனைத்து மதங்களையும் சமமாக மதித்து, பொது வெளியில் மத அடையாளங்களை விட மனிதநேயத்தை முன்னிறுத்துவதாகும். சமூகப் பாடத்தில் இந்தத் தலைப்பு மிக முக்கியமானது, ஏனெனில் இது குடிமைப் பண்புகளை வளர்க்கிறது.

அரசியலமைப்புச் சட்டம் 25-வது சரத்தின்படி, ஒவ்வொரு குடிமகனும் தனக்குப் பிடித்தமான மதத்தைப் பின்பற்றுவதற்கும், அதைப் பரப்புவதற்கும் உரிமை உண்டு. அதே சமயம், பொது ஒழுங்கு, சுகாதாரம் மற்றும் அறநெறிக்கு எதிராக மதம் இருக்கக்கூடாது என்பதையும் சட்டம் தெளிவுபடுத்துகிறது. இதுவே சமயச்சார்பின்மையின் உச்சக்கட்ட பாதுகாப்பு அம்சமாகும்.

வரலாற்றுப் பார்வையில் பார்த்தால், அக்பர் போன்ற பேரரசர்கள் சமய நல்லிணக்கத்தை வலியுறுத்தியுள்ளனர். 'சுல்-இ-குல்' (அனைவருடனும் அமைதி) என்ற அக்பரின் கொள்கை, நவீன சமயச்சார்பின்மையின் முன்னோடியாகக் கருதப்படுகிறது. இவ்வாறாக, சமயச்சார்பின்மை என்பது காலத்திற்கேற்ப வளர்ந்து வரும் ஒரு ஜனநாயகக் கொள்கையாகும்.