சித்தர் பாடல்கள் மற்றும் சமயநூல்கள் காட்டும் தத்துவ மரபு

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் 'சித்தர் இலக்கியம்' என்பது ஒரு புரட்சிகரமான தத்துவப் பாதையாகும். அதேபோல், சமய நூல்கள் காட்டும் தத்துவ மரபு என்பது இறைநிலையை அடைவதற்கான படிநிலைகளை விளக்குகிறது. இவை இரண்டையும் ஒப்பிட்டுப் படிப்பது, தமிழர்களின் வாழ்வியல் மற்றும் ஆன்மீக முதிர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.

சித்தர் இலக்கியத்தின் தோற்றமும் தத்துவமும்

சித்தர்கள் என்பவர்கள் 'சித்தி' பெற்றவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். சித்தி என்பது மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி, இயற்கையின் ரகசியங்களை உணரும் ஆற்றலாகும். சித்தர்கள் மூடநம்பிக்கைகளை எதிர்த்தும், மனிதநேயத்தை வலியுறுத்தியும் பாடியவர்கள். இவர்களது தத்துவம் 'உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேனே' என்ற திருமூலரின் வாக்கின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது.

சித்தர்களின் முக்கிய தத்துவங்கள்:

• இறைவன் எங்கும் நிறைந்தவன்: கற்களிலும் சிலைகளிலும் தேடுவதை விட, மனித இதயத்திற்குள் இறைவனைக் காண்பதே சிறந்தது.
• சாதி, மத எதிர்ப்பு: பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்கும் முறைகளை சித்தர்கள் வன்மையாகக் கண்டித்தனர்.
• உடல் பேணுதல்: யோகக்கலை மற்றும் சித்த மருத்துவம் மூலம் உடலை நோய்நொடியின்றிப் பாதுகாப்பது முக்திக்கு அடிப்படை.
• அறிவு வழிபாடு: வெறும் சடங்குகளை விட, ஞானம் அல்லது அறிவு சார்ந்த தேடலே உண்மையான முக்திக்கு வழிவகுக்கும்.

சமய நூல்கள் காட்டும் தத்துவ மரபு

சைவ சித்தாந்தம், வைணவ தத்துவம் மற்றும் பக்தி இலக்கியங்கள் தமிழின் தத்துவ மரபிற்கு வலுசேர்க்கின்றன. இவை பெரும்பாலும் 'பதி' (இறைவன்), 'பசு' (உயிர்), 'பாசம்' (உலகியல் பற்று) என்ற முப்பொருள் உண்மைகளை விளக்குகின்றன.

சைவ சித்தாந்தத்தின் முக்கியக் கூறுகள்:

சைவ சித்தாந்தம் என்பது 'சித்தாந்தம்' (முடிவான அறிவு) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது அன்பே சிவம் என்ற கொள்கையை வலியுறுத்துகிறது. திருமுறை மற்றும் மெய்கண்ட சாத்திரங்கள் இதன் ஆதார நூல்களாக உள்ளன.

சித்தர் பாடல்களுக்கும் சமய நூல்களுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமை

சித்தர்களும் சமயவாதிகளும் மாறுபட்ட கோணங்களில் பார்த்தாலும், இருவருமே 'முக்தி' அல்லது 'இறைநிலை' என்ற இலக்கையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். இரு தரப்பினருமே உலகியல் இன்பங்கள் நிலையற்றவை என்பதையும், ஆசையைத் துறப்பதன் மூலம் அமைதி பெறலாம் என்பதையும் வலியுறுத்துகின்றனர்.

ஒற்றுமைகள்:

• ஆசையைத் துறத்தல் (நிர்வாணம் அல்லது வைராக்கியம்).
• குருவின் வழிகாட்டுதல் இன்றி ஞானம் பெற முடியாது என்ற நம்பிக்கை.
• அன்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட வாழ்வியல்.

தத்துவ மரபின் பரிணாமம் - ஒரு பார்வை

பண்டைய காலத்தில் சங்க இலக்கியங்களில் காணப்பட்ட இயற்கைப் புனைவுகள், பிற்காலத்தில் பக்தி இயக்கத்தின் வழியாக இறைத்தத்துவமாக மாறின. சித்தர்கள் அந்தத் தத்துவத்தை எளிமைப்படுத்தி, சாமானிய மக்களும் புரியும் வகையில் பாமரர் மொழியில் வழங்கினர். இதுவே தமிழின் தத்துவ மரபைப் பொதுமக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தது.

தத்துவ மரபில் ஆளுமையின் பங்கு

தத்துவம் என்பது வெறும் ஏட்டுக் கல்வி அல்ல; அது ஒருவருடைய ஆளுமையை வடிவமைக்கும் கருவி. சித்தர்கள் காட்டிய நேர்மை, சமய நூல்கள் காட்டும் ஒழுக்கம் ஆகிய இரண்டும் இணைந்து ஒரு முழுமையான மனிதனை உருவாக்குகின்றன. சுய கட்டுப்பாடு, பிற உயிர்களிடம் கருணை, மற்றும் உண்மையை ஆராயும் திறன் ஆகியவையே சிறந்த ஆளுமைக்கான இலக்கணமாகத் தத்துவ நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

முடிவுரை

சித்தர் பாடல்கள் மற்றும் சமய நூல்கள் காட்டும் தத்துவ மரபு, தமிழர்களின் அறிவுசார் செழுமையை உலகிற்குப் பறைசாற்றுகிறது. மனிதன் தன் அகத்தை ஆராய்ந்து, உலகியல் சிக்கல்களைக் கடந்து, பேரின்பத்தை அடைவதே இந்த தத்துவங்களின் சாராம்சமாகும். இத்தகைய தத்துவங்களை வாழ்வியலோடு இணைத்துப் படிப்பதே தேர்வில் வெற்றி பெற உதவும்.

இந்தத் தத்துவ மரபுகளைப் படிக்கும் போது, ஒவ்வொரு சித்தர் மற்றும் சமயப் பெரியாரின் தனித்துவமான சிந்தனைகளை அட்டவணைப்படுத்திப் பார்ப்பது நினைவாற்றலை அதிகரிக்கும். உதாரணமாக, வள்ளலாரின் 'வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்' என்ற வரிகள், சித்தர்களின் கருணைக் கொள்கையின் நீட்சியாகவே அமைகின்றன.