தேசிய மறுமலர்ச்சி மற்றும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு எதிரான தொடக்ககால எழுச்சிகள்

இந்தியாவின் நவீன வரலாற்றில் 19-ஆம் நூற்றாண்டு ஒரு மிக முக்கியமான காலகட்டமாகும். இந்த காலகட்டத்தில் தான், ஆங்கிலேயர்களின் அடக்குமுறை மற்றும் கலாச்சார ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக இந்திய மக்கள் விழிப்புணர்வு பெறத் தொடங்கினர். இந்த விழிப்புணர்வு 'தேசிய மறுமலர்ச்சி' என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது சமூக, மத மற்றும் அரசியல் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் இந்தியர்களின் மனநிலையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

தேசிய மறுமலர்ச்சியின் பின்னணி

18-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், இந்தியா அரசியல் ரீதியாக சிதைந்து, ஆங்கிலேயர்களின் பிடியில் சிக்கியிருந்தது. கல்வி அறிவு குறைவு, மூடநம்பிக்கைகள், சாதிய பாகுபாடுகள் மற்றும் சதி, பெண் சிசுக்கொலை போன்ற சமூக தீமைகள் இந்திய சமூகத்தை பலவீனப்படுத்தின. இத்தகைய சூழலில், மேற்கத்திய கல்வி மற்றும் நவீன சிந்தனைகளின் அறிமுகம், இந்திய அறிவுஜீவிகள் மத்தியில் சுயபரிசோதனையைத் தூண்டியது.

சமூக மற்றும் மத சீர்திருத்த இயக்கங்கள்

மறுமலர்ச்சி இயக்கங்கள் இந்திய சமூகத்தை நவீனப்படுத்த பெரும் பங்காற்றின. இவை வெறும் மத மாற்றங்கள் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த சமூக கட்டமைப்பையும் சீரமைக்கும் முயற்சிகளாகும்.

ராஜா ராம் மோகன் ராயும் பிரம்ம சமாஜமும்

ராஜா ராம் மோகன் ராய் நவீன இந்தியாவின் விடிவெள்ளியாகக் கருதப்படுகிறார். இவர் 1828-இல் பிரம்ம சமாஜத்தை நிறுவினார். சதி என்னும் உடன்கட்டை ஏறும் பழக்கத்தை ஒழிக்க இவர் பெரும் போராட்டம் நடத்தினார். இதன் விளைவாக 1829-இல் வில்லியம் பெண்டிங் பிரபு சதி ஒழிப்புச் சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தார்.

தயானந்த சரஸ்வதியும் ஆரிய சமாஜமும்

தயானந்த சரஸ்வதி 'வேதங்களுக்குத் திரும்புங்கள்' என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்தார். 1875-இல் ஆரிய சமாஜத்தை நிறுவி, உருவ வழிபாட்டை எதிர்த்தார் மற்றும் சாதிய பாகுபாடுகளைக் கடுமையாகச் சாடினார்.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு எதிரான தொடக்ககால எழுச்சிகள்

ஆங்கிலேயர்களின் நில வருவாய் கொள்கைகள், வட்டி வசூலிக்கும் முறை மற்றும் பாரம்பரிய கைத்தொழில்களின் அழிவு ஆகியவை இந்திய விவசாயிகளையும் பழங்குடியினரையும் பெரும் துயரத்திற்கு உள்ளாக்கின. இதன் விளைவாகப் பல கிளர்ச்சிகள் வெடித்தன.

பழங்குடியினர் கிளர்ச்சிகள்

• சாந்தல் கலகம் (1855-1856): சித்து மற்றும் கன்ஹு ஆகிய இரு சகோதரர்களின் தலைமையில் பீகாரில் உள்ள ராஜ் மஹால் மலைப்பகுதியில் நடைபெற்றது. இது ஆங்கிலேயர்களின் நில அபகரிப்பிற்கு எதிரான மிக முக்கியமான கிளர்ச்சியாகும்.
• முண்டா கிளர்ச்சி (1899-1900): பீட்சா முண்டா தலைமையில் ஜார்க்கண்ட் பகுதியில் நடைபெற்றது. இது 'உல்குலான்' (பெரிய எழுச்சி) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

விவசாயிகளின் கிளர்ச்சிகள்

நிலவரி உயர்வு மற்றும் ஜமீன்தார்களின் சுரண்டலுக்கு எதிராக விவசாயிகள் போராடினர். 1859-இல் வங்காளத்தில் நடைபெற்ற 'இண்டிகோ' அல்லது 'நீல புரட்சி' மிக முக்கியமானது. அவுரிச் செடி பயிரிட வற்புறுத்தப்பட்ட விவசாயிகள், ஆங்கிலேயத் தோட்ட உரிமையாளர்களுக்கு எதிராகத் திரண்டனர்.

1857-ஆம் ஆண்டின் பெரும் புரட்சி

இந்திய வரலாற்றில் 1857-ஆம் ஆண்டு ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இது வெறும் சிப்பாய் கலகம் மட்டுமல்ல, இது இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முதல் போர் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

புரட்சிக்கான காரணங்கள்

முக்கிய மையங்களும் தலைவர்களும்

• டெல்லி: இரண்டாம் பகதூர் ஷா
• லக்னோ: பேகம் ஹஸ்ரத் மஹால்
• கான்பூர்: நானா சாஹேப்
• ஜான்சி: ராணி லட்சுமிபாய்

தேசியவாதத்தின் எழுச்சி

1857-க்கு பிந்தைய காலத்தில், ஆங்கிலேயர்களின் பிரித்தாளும் கொள்கைக்கு எதிராக இந்தியர்கள் ஒருங்கிணைந்தனர். மேற்கத்திய கல்வி பயின்ற இந்தியர்கள், ஆங்கிலேயர்களின் சட்டங்கள் மற்றும் நிர்வாகக் கொள்கைகளை விமர்சிக்கத் தொடங்கினர். இதுவே பின்னாளில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் உருவாக்கத்திற்கு வித்திட்டது.

பத்திரிகைகளின் பங்கு

கேசரி, மராட்டா, த இந்து, அமிர்த பஜார் பத்திரிகா போன்ற இதழ்கள் தேசிய உணர்வைத் தூண்டுவதில் பெரும் பங்காற்றின. மக்கள் மத்தியில் சுதந்திர வேட்கையை விதைப்பதில் இவை ஆயுதங்களாகச் செயல்பட்டன.

முடிவுரை

தொடக்ககால கிளர்ச்சிகள் தோல்வியடைந்தாலும், அவை இந்திய மக்களிடையே ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்கின. ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மக்களிடம் வேரூன்றியது. இந்த மறுமலர்ச்சியும், போராட்டங்களும் தான் பிற்காலத்தில் மகாத்மா காந்தி, நேதாஜி, பகதூர் சிங் போன்ற தலைவர்களின் கீழ் முழுமையான சுதந்திரப் போராட்டமாக உருவெடுத்தது.

இந்த பாடப்பகுதியை முழுமையாகப் படித்து, அதில் உள்ள தலைவர்களின் பெயர்கள் மற்றும் ஆண்டுகளை அட்டவணைப்படுத்திப் படிப்பதன் மூலம் தேர்வில் எளிதாக மதிப்பெண்களைப் பெற முடியும். ஒவ்வொரு புரட்சியின் பின்னணியிலும் இருந்த சமூக பொருளாதாரக் காரணங்களை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.