மக்கள் நல்வாழ்வு, வேலைவாய்ப்பின்மை மற்றும் வறுமை
இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் மிக முக்கியமான சவால்களாக வறுமை மற்றும் வேலைவாய்ப்பின்மை ஆகியவை கருதப்படுகின்றன. ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி என்பது வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சியில் மட்டும் அடங்கிவிடாது; அது அந்த நாட்டு மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மற்றும் நல்வாழ்விலும் அடங்கியுள்ளது. இந்த பாடத்தில், வறுமை மற்றும் வேலைவாய்ப்பின்மைக்கான காரணங்கள், அவற்றைக் கண்டறியும் முறைகள் மற்றும் அரசு செயல்படுத்தும் திட்டங்கள் குறித்து விரிவாகக் காண்போம்.
1. வறுமை (Poverty): வரையறை மற்றும் வகைகள்
வறுமை என்பது ஒரு தனிநபர் தனது அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு, உடை, இருப்பிடம், கல்வி மற்றும் மருத்துவம் ஆகியவற்றை பூர்த்தி செய்ய முடியாத நிலையாகும். பொருளாதார ரீதியாக, வறுமையை இரண்டு முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்.
அ) முழுமையான வறுமை (Absolute Poverty)
ஒரு குறிப்பிட்ட குறைந்தபட்ச வருமானத்திற்கு கீழ் வாழும் நிலை. இது பெரும்பாலும் அடிப்படை வாழ்வாதாரத் தேவைகளைப் பெற முடியாத நிலையைக் குறிக்கிறது.
ஆ) சார்பு வறுமை (Relative Poverty)
சமூகத்தின் பிற தரப்பினருடன் ஒப்பிடும்போது ஒரு தனிநபரின் வருமானம் குறைவாக இருக்கும் நிலை. இது வருமான ஏற்றத்தாழ்வை வெளிப்படுத்துகிறது.
2. வறுமைக்கான காரணங்கள்
இந்தியாவில் வறுமை நீடிப்பதற்குப் பல பன்முகக் காரணங்கள் உள்ளன:
- மக்கள்தொகை பெருக்கம்: வளங்கள் குறைவாகவும், மக்கள் தொகை அதிகமாகவும் இருப்பதால் தனிநபர் வருமானம் குறைகிறது.
- வேலைவாய்ப்பின்மை: மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கத் தவறியது.
- குறைந்த உற்பத்தித்திறன்: விவசாயம் மற்றும் தொழில்துறையில் நவீன தொழில்நுட்பம் பற்றாக்குறை.
- வருமான ஏற்றத்தாழ்வு: செல்வங்கள் ஒரு சிலரிடம் மட்டுமே குவிந்திருப்பது.
- கல்வியறிவின்மை மற்றும் சுகாதாரக் குறைபாடு: மனித மூலதன மேம்பாடு குறைவாக இருத்தல்.
3. வறுமை ஒழிப்புத் திட்டங்கள்
இந்திய அரசு வறுமையை ஒழிக்க பல திட்டங்களைச் செயல்படுத்தி வருகிறது. முக்கியமான திட்டங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன:
| திட்டத்தின் பெயர் | நோக்கம் |
|---|---|
| MGNREGA | கிராமப்புறங்களில் 100 நாட்கள் வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம். |
| PMAY | அனைவருக்கும் வீடு வழங்கும் திட்டம். |
| PM-KISAN | விவசாயிகளுக்கு வருமான உதவி வழங்கும் திட்டம். |
4. வேலைவாய்ப்பின்மை (Unemployment)
வேலை செய்யத் தகுதியும் விருப்பமும் இருந்தும், வேலை கிடைக்காத நிலையே வேலைவாய்ப்பின்மை ஆகும். இந்தியாவில் வேலைவாய்ப்பின்மை பல வடிவங்களில் காணப்படுகிறது.
வேலைவாய்ப்பின்மையின் வகைகள்:
- மறைமுக வேலைவாய்ப்பின்மை (Disguised Unemployment): தேவைக்கு அதிகமான ஆட்கள் ஒரு வேலையில் ஈடுபடுத்தப்படுதல் (எ.கா: விவசாயம்).
- பருவகால வேலைவாய்ப்பின்மை (Seasonal Unemployment): குறிப்பிட்ட காலங்களில் மட்டும் வேலை கிடைத்தல் (எ.கா: அறுவடை காலம்).
- கட்டமைப்பு வேலைவாய்ப்பின்மை (Structural Unemployment): பொருளாதார மாற்றங்களால் தொழில்நுட்பத் திறன் தேவைப்படும்போது, தொழிலாளர்கள் அதற்கேற்ப மாறாத நிலை.
- கல்விசார் வேலைவாய்ப்பின்மை: கல்வித் தகுதிக்கு ஏற்ற வேலை கிடைக்காத நிலை.
5. மக்கள் நல்வாழ்வு (Human Welfare)
மக்கள் நல்வாழ்வு என்பது ஒரு நாட்டின் மனித மேம்பாட்டைக் குறிக்கிறது. கல்வி மற்றும் ஆரோக்கியம் ஆகிய இரண்டும் இதன் இரண்டு தூண்கள்.
மனித மேம்பாட்டு குறியீடு (HDI):
மக்களின் நல்வாழ்வை அளவிட HDI பயன்படுகிறது. இது மூன்று காரணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது:
- எதிர்பார்க்கப்படும் ஆயுட்காலம்.
- கல்வி அறிவு (பள்ளி படிப்பு ஆண்டுகள்).
- தனிநபர் வருமானம் (GNI per capita).
6. அரசு முன்னெடுப்புகள்
மக்களின் நல்வாழ்வை மேம்படுத்த அரசு 'ஆயுஷ்மான் பாரத்' (Ayushman Bharat) போன்ற சுகாதாரத் திட்டங்களையும், 'சமக்ரா சிக்ஷா' (Samagra Shiksha) போன்ற கல்வித் திட்டங்களையும் செயல்படுத்தி வருகிறது.
முடிவுரை:
வறுமை மற்றும் வேலைவாய்ப்பின்மையை ஒழிக்க, திறன் மேம்பாடு, தொழில்துறை வளர்ச்சி மற்றும் சமூக பாதுகாப்புத் திட்டங்களை ஒருங்கிணைந்து செயல்படுத்துவது அவசியமாகும். நிலையான பொருளாதார வளர்ச்சியை எட்டுவதன் மூலம் மட்டுமே மக்களின் நல்வாழ்வை உறுதி செய்ய முடியும்.
தேர்வு நோக்கில் முக்கிய ஆண்டுகள்:
- 1973 - வறுமை கோடு வரையறை (அலக் குழு).
- 2005 - MGNREGA சட்டம் இயற்றப்பட்டது.
- 2015 - நிதி ஆயோக் (NITI Aayog) உருவாக்கம்.
இந்தப் பாடப்பகுதி உங்களுக்கு வறுமை மற்றும் வேலைவாய்ப்பின்மை குறித்த தெளிவான புரிதலைத் தந்திருக்கும். இதனுடன் தொடர்புடைய சமீபத்திய அரசு அறிக்கைகளை (Economic Survey) ஒப்பிட்டுப் படிப்பது தேர்வில் வெற்றி பெற உதவும்.
7. விரிவான பகுப்பாய்வு: வறுமை மற்றும் வேலைவாய்ப்பின்மை
இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளில் வறுமை ஒழிப்பு என்பது நீண்டகாலமாக ஒரு முதன்மை இலக்காக இருந்து வருகிறது. வறுமை என்பது வெறுமனே வருமானம் தொடர்பான பிரச்சினை மட்டுமல்ல, அது ஒரு சமூகப் பிரச்சினை. சமூகப் பாகுபாடு, சாதி மற்றும் பாலின அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகள் வறுமையை மேலும் ஆழமாக்குகின்றன.
வறுமை மதிப்பீட்டு முறைகள்:
இந்தியாவில் வறுமையை அளவிட நுகர்வு செலவினம் (Consumption Expenditure) அடிப்படையாகக் கொள்ளப்படுகிறது. கலோரி உட்கொள்ளல் (கிராமப்புறங்களில் 2400 கலோரிகள், நகர்ப்புறங்களில் 2100 கலோரிகள்) ஒரு காலத்தில் அளவுகோலாக இருந்தது. ஆனால் தற்போது, டெண்டுல்கர் குழு மற்றும் ரங்கராஜன் குழு பரிந்துரைகளின்படி, கல்வி மற்றும் ஆரோக்கியம் போன்ற செலவுகளும் கணக்கில் கொள்ளப்படுகின்றன.
வேலைவாய்ப்பின்மையை எதிர்கொள்ளும் வியூகங்கள்:
இந்தியப் பொருளாதாரம் 'வேலையற்ற வளர்ச்சி' (Jobless Growth) என்ற சிக்கலை எதிர்கொள்கிறது. இதைக் களைய 'மேக் இன் இந்தியா' (Make in India) மற்றும் 'ஸ்டார்ட் அப் இந்தியா' (Startup India) போன்ற திட்டங்கள் சுயதொழில் முனைவோரை ஊக்குவிக்கின்றன. குறிப்பாக, குறு, சிறு மற்றும் நடுத்தர தொழில் நிறுவனங்கள் (MSME) அதிக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் திறன் கொண்டவை.
8. சமூகப் பாதுகாப்பு மற்றும் நல்வாழ்வுத் திட்டங்கள்
மக்களின் நல்வாழ்வை உறுதி செய்ய அரசு பல்வேறு சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டங்களை வழங்குகிறது. முதியோர் உதவித்தொகை, விதவை உதவித்தொகை மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான நலத்திட்டங்கள் இதில் அடங்கும். பொது விநியோகத் திட்டம் (PDS) மூலம் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் உள்ளவர்களுக்கு உணவுப் பாதுகாப்பு வழங்கப்படுகிறது.
இறுதியாக, நாட்டின் மனித வளத்தை சரியான கல்வி மற்றும் தொழில்முறைப் பயிற்சியின் மூலம் மேம்படுத்தினால், வேலைவாய்ப்பின்மையை பெருமளவு குறைக்க முடியும். இது வறுமையை ஒழிப்பதற்கான மிக நீண்ட மற்றும் நிலையான தீர்வாகும்.