மராத்தியர்கள் மற்றும் பேஷ்வாக்கள்

மராத்திய பேரரசு இந்தியாவின் வரலாற்றில் ஒரு மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகும். முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு பிந்தைய காலகட்டத்தில், இந்தியாவில் ஒரு வலுவான இந்து சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கிய பெருமை மராத்தியர்களையே சாரும். சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜாவால் தொடங்கி வைக்கப்பட்ட இந்த சாம்ராஜ்யம், பேஷ்வாக்களின் காலத்தில் இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை உள்ளடக்கிய பெரும் சக்தியாக வளர்ந்தது.

மராத்திய பேரரசின் தோற்றம்: சத்ரபதி சிவாஜி

மராத்தியர்களின் எழுச்சிக்கு அடித்தளம் அமைத்தவர் சத்ரபதி சிவாஜி (1630-1680). அவர் பீஜப்பூர் சுல்தான்கள் மற்றும் முகலாயப் பேரரசர் ஔரங்கசீப் ஆகியோருக்கு எதிராகத் தனது போராட்டத்தைத் தொடங்கினார். 1674-ம் ஆண்டு ராய்காட்டில் அவர் சத்ரபதி (மன்னர்) என்று முடிசூட்டிக்கொண்டார்.

சிவாஜியின் நிர்வாக முறை

சிவாஜி ஒரு சிறந்த நிர்வாகி. அவர் 'அஷ்டபிரதான்' என்ற எட்டு அமைச்சர்களைக் கொண்ட குழுவை அமைத்து நிர்வாகத்தை வழிநடத்தினார். அவர்களின் பெயர்கள் மற்றும் பணிகள் வருமாறு:

மராத்தியர்களின் வரி முறைகள்: சௌத் மற்றும் சர்தேஷ்முகி

மராத்தியர்களின் வருவாய்க்கு இரண்டு முக்கிய வரிகள் ஆதாரமாக இருந்தன. இவை மிகவும் தனித்துவமானவை:

• சௌத் (Chauth): வருவாயில் நான்கில் ஒரு பங்கு (25%). இது மராத்தியர்கள் அந்தப் பகுதிகளைத் தாக்காமல் இருப்பதற்காகப் பெறப்பட்ட பாதுகாப்பு வரி.
• சர்தேஷ்முகி (Sardeshmukhi): வருவாயில் பத்தில் ஒரு பங்கு (10%). இது மராத்தியர்களின் தலைமையை ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த நிலத்திற்குச் சொந்தக்காரராக இருப்பதற்காகப் பெறப்பட்ட கூடுதல் வரி.

பேஷ்வாக்களின் காலம் (1713 - 1818)

சிவாஜியின் வழித்தோன்றல்களான சாகு மகாராஜாவின் காலத்திற்குப் பிறகு, உண்மையான அதிகாரம் பேஷ்வாக்களின் கைக்கு மாறியது. பேஷ்வாக்கள் என்பது பிரதம மந்திரிகளைக் குறிக்கும் சொல். புனேயைத் தலைநகராகக் கொண்டு இவர்கள் ஆட்சி செய்தனர்.

முக்கியமான பேஷ்வாக்கள்

1. பாலாஜி விஸ்வநாத் (1713-1720): பேஷ்வா பதவியை பரம்பரைச் சொத்தாக்கினார். முகலாயர்களுடன் ஒப்பந்தம் செய்து மராத்தியர்களின் செல்வாக்கை உயர்த்தினார்.
2. முதலாம் பாஜிராவ் (1720-1740): மராத்தியப் பேரரசை வட இந்தியா நோக்கி விரிவாக்கினார். "மராத்தியப் பேரரசை இமயமலை முதல் கன்னியாகுமரி வரை விரிவுபடுத்துவோம்" என்று முழங்கியவர்.
3. பாலாஜி பாஜிராவ் (1740-1761): இவருடைய காலத்தில் மராத்தியர்கள் உச்சத்தை அடைந்தனர். எனினும், 1761-ல் நடந்த மூன்றாம் பானிபட் போர் மராத்தியர்களின் வீழ்ச்சிக்கு வித்திட்டது.

மூன்றாம் பானிபட் போர் (1761)

இது இந்திய வரலாற்றின் மிக முக்கியமான போர். அகமது ஷா அப்தாலி தலைமையிலான ஆப்கானியப் படைகளுக்கும், சதாசிவ ராவ் பாவ் தலைமையிலான மராத்தியப் படைகளுக்கும் இடையே இந்தப் போர் நடைபெற்றது.

மராத்தியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கான காரணங்கள்

மராத்தியர்களின் வீழ்ச்சிக்கு சில முக்கிய காரணங்கள் இருந்தன:

• மராத்தியத் தலைவர்களிடையே ஒற்றுமை இல்லாமை (சிந்தியா, ஹோல்கர், கெய்க்வாட், போன்ஸ்லே ஆகியோருக்கு இடையேயான அதிகாரப் போட்டி).
• ஆங்கிலேயர்களின் நவீன ராணுவத் தந்திரம் மற்றும் அரசியல் சூழ்ச்சி.
• திறமையற்ற வாரிசுகள் பேஷ்வா பதவியில் அமர்ந்தது.
• ஆங்கிலேயர்களுடன் கையெழுத்திடப்பட்ட 'பசின் உடன்படிக்கை' (1802) மராத்தியர்களின் சுதந்திரத்தைப் பறித்தது.

மராத்தியர் காலக் கோடு (Timeline)

மராத்திய நிர்வாகமும் சமூகமும்

மராத்தியர்களின் நிர்வாகம் ராணுவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவர்களின் குதிரைப்படை (பர்கி) மிகவும் வேகமானது. 'கோரில்லா போர்முறை' (Guerrilla warfare) எனப்படும் மறைந்திருந்து தாக்கும் முறையைச் சிவாஜி மிகச்சிறப்பாகப் பயன்படுத்தினார். இதுவே முகலாயப் பேரரசின் பிரம்மாண்டமான படைகளை வீழ்த்த அவர்களுக்கு உதவியது.

மராத்திய சமூகத்தில் சாதி பாகுபாடுகள் இருந்தாலும், ராணுவத்தில் தகுதியின் அடிப்படையில் பதவிகள் வழங்கப்பட்டன. பெண்கள் கல்வி மற்றும் சமூகத்தில் ஓரளவு சுதந்திரம் பெற்றிருந்தனர். மராத்திய மொழி மற்றும் இலக்கியம் (குறிப்பாக பக்தி இயக்கப் பாடல்கள்) மக்களிடையே பெரும் எழுச்சியை ஏற்படுத்தியது.

தேர்வுக் கண்ணோட்டத்தில் நினைவில் கொள்ள வேண்டியவை

மராத்தியர்கள் இந்திய வரலாற்றில் ஒரு குறுகிய காலமே ஆட்சி செய்தாலும், அவர்களின் வீரமும், நிர்வாக முறைகளும், மதச்சார்பற்ற கொள்கைகளும் இன்றும் போற்றப்படுகின்றன. ஆங்கிலேயர்களின் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக இறுதிவரை போராடிய பெருமை மராத்தியர்களையே சாரும்.

இறுதியாக, மராத்தியர்களின் வீழ்ச்சி என்பது வெறும் அதிகார மாற்றம் மட்டுமல்ல, அது இந்தியாவின் அரசியல் வரைபடத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றம். ஒரு வலிமையான மத்திய அரசை உருவாக்கத் தவறியதும், சிதறிக்கிடந்த மராத்தியத் தலைவர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டதும், அந்நிய ஆதிக்கத்திற்கு வழிவகுத்தது என்பதை நாம் பாடமாக அறியலாம்.