யாப்பிலக்கணமும் கோட்பாடும்: தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் மற்றும் யாப்பருங்கலக்காரிகை

தமிழ் மொழியின் செழுமைக்கு அதன் இலக்கணக் கட்டமைப்பே முக்கியக் காரணமாகும். அதில் யாப்பிலக்கணம் என்பது செய்யுள் இயற்றும் முறைகளை விளக்கும் ஒரு சிறந்த கலை ஆகும். யாப்பு என்பதற்கு 'கட்டுதல்' என்று பொருள். உறுப்புகளைக் கொண்டு செய்யுளை முறைப்படி கட்டுவதே யாப்பிலக்கணம். இப்பாடம் தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் மற்றும் யாப்பருங்கலக்காரிகை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் யாப்பின் நுட்பங்களை விரிவாக விளக்குகிறது.

1. யாப்பின் உறுப்புகள்

செய்யுள் உருவாவதற்கு அடிப்படையாக அமையும் ஆறு உறுப்புகளைப் பற்றித் தொல்காப்பியம் மற்றும் யாப்பருங்கலக்காரிகை தெளிவாக விளக்குகின்றன. அவை: எழுத்து, அசை, சீர், தளை, அடி, தொடை.

அ) எழுத்து

யாப்பிலக்கணத்தில் எழுத்து என்பது இலக்கணத்தில் கூறும் எழுத்துக்களிலிருந்து சற்று வேறுபடும். யாப்பில் எழுத்துகள் மூன்று வகைப்படும்:

• குறில் (ஒற்றெழுத்துகளையும் உள்ளடக்கியது)
• நெடில்
• ஒற்று (மெய்யெழுத்துகள் மற்றும் ஆய்தம்)

ஆ) அசை

எழுத்துகள் ஒன்று கூடி அசை உருவாகிறது. அசை இரண்டு வகைப்படும்:

• நேரசை: தனிக்குறில், தனிநெடில், குறில்/நெடில் ஒற்றுடன் வருதல்.
• நிரையசை: இரு குறில், இரு குறில் ஒற்றுடன் வருதல், குறில்-நெடில், குறில்-நெடில் ஒற்றுடன் வருதல்.

2. தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் - ஓர் அறிமுகம்

தொல்காப்பியத்தின் மூன்றாவது அதிகாரமான பொருளதிகாரத்தில், செய்யுளியல் என்பது மிக முக்கியமான இயலாகும். இது செய்யுள் இலக்கணம் மட்டுமல்லாது, செய்யுளின் உள்ளடக்கத்தையும், பாடுபொருளையும் விளக்குகிறது. தொல்காப்பியம் செய்யுளுக்கு முப்பத்து நான்கு உறுப்புகளைக் குறிப்பிடுகிறது.

செய்யுள் உறுப்புகள் (தொல்காப்பிய முறை)

தொல்காப்பியம் கூறும் உறுப்புகளில் மாத்திரை, எழுத்து, அசை, சீர், தளை, அடி, தொடை, பா, தூக்கு, வண்ணம், அம்மை, அழகு, தொன்மை, தோல், விருந்து, இயைபு, புணரியல், ஊக்கம், மடன், மெலிவு, செவ்வி, விளையாட்டு எனப் பலவற்றை உள்ளடக்கியது.

3. யாப்பருங்கலக்காரிகை - அமிதசாகரர்

பிற்காலத் தமிழ் யாப்பிலக்கணத்திற்கு அடிப்படை நூலாகத் திகழ்வது 'யாப்பருங்கலக்காரிகை'. இந்நூல் அமிதசாகரரால் இயற்றப்பட்டது. இது செய்யுள் இலக்கணத்தை மிகவும் எளிமையாகவும், சுருக்கமாகவும் விளக்குகிறது.

சீர் இலக்கணம்

அசை பல சேர்ந்து சீர் உருவாகிறது. சீர்கள் நான்கு வகைப்படும்:

1. ஓரசைச்சீர்: நாள், மலர், காசு, பிறப்பு (வாய்பாடுகள்)
2. ஈரசைச்சீர்: இயற்சீர் (தேமா, புளிமா, கருவிளம், கூவிளம்)
3. மூவசைச்சீர்: ஆசிரிய உரிச்சீர் (காய்ச்சீர், கனிச்சீர்)
4. நாற்சீர்: பொதுச்சீர்

4. தளை மற்றும் அதன் வகைகள்

ஒரு சீரின் ஈற்றசைக்கும், அடுத்த சீரின் முதலசைக்கும் இடையே ஏற்படும் பிணைப்பே தளை எனப்படும். இது செய்யுளின் ஓசைக்கு மிக முக்கியமானது.

• நேரொன்றாசிரியத்தளை: மாமுன் நேர் வருவது.
• நிரையொன்றாசிரியத்தளை: விளமுன் நிரை வருவது.
• இயற்சீர் வெண்டளை: மாமுன் நிரை, விளமுன் நேர் வருவது.
• வெண்சீர் வெண்டளை: காய்முன் நேர் வருவது.
• கலித்தளை: கனிமுன் நிரை வருவது.

5. தொடை இலக்கணம்

செய்யுளின் அடிகளுக்கிடையிலோ அல்லது சீர்களுக்கிடையிலோ ஓசை நயத்திற்காக எழுத்துகளையோ, சொற்களையோ மீண்டும் பயன்படுத்துவது தொடை எனப்படும். இது செய்யுளுக்கு அழகூட்டுகிறது.

முக்கிய தொடைகள்:

1. மோனை: முதல் எழுத்து ஒன்றி வருதல்.
2. எதுகை: இரண்டாம் எழுத்து ஒன்றி வருதல்.
3. இயைபு: இறுதி எழுத்து அல்லது சொல் ஒன்றி வருதல்.
4. முரண்: சொல்லால் அல்லது பொருளால் முரண்பட்டு வருதல்.

6. பாக்களின் வகைகள்

யாப்பருங்கலக்காரிகை நான்கு வகை பாக்களைக் குறிப்பிடுகிறது:

• வெண்பா: செப்பலோசை உடையது. அறம் சார்ந்த கருத்துகளைக் கூறப் பயன்படும்.
• ஆசிரியப்பா: அகவலோசை உடையது. பாடுவதற்கு ஏற்றது.
• கலிப்பா: துள்ளலோசை உடையது.
• வஞ்சிப்பா: தூங்கலோசை உடையது.

7. தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் கூறும் 'விருந்து'

தொல்காப்பியம் கூறும் 34 உறுப்புகளில் 'விருந்து' என்பது புதிய செய்திகளைக் கூறுவதைக் குறிக்கும். பிற்கால இலக்கியங்களில் 'விருந்து' என்பது விருந்தினரைப் போற்றும் பாங்காக மாறியது. ஆனால் தொல்காப்பியத்தில் இது பாடுபொருளின் புதுமையைக் குறிக்கிறது.

8. யாப்பிலக்கணத்தின் வளர்ச்சி - ஒரு பார்வை

தொல்காப்பியம் யாப்பிலக்கணத்தை ஒரு பரந்த நோக்கில் அணுகியது. ஆனால் யாப்பருங்கலக்காரிகை அதை ஒரு சூத்திர வடிவில் மாற்றியது. மாணாக்கர்கள் தேர்வுக்குத் தயாராகும் போது, தொல்காப்பியத்தின் உறுப்புகளையும், காரிகையின் வாய்பாடுகளையும் ஒப்பிட்டுப் படிப்பது அவசியம்.

9. செய்யுள் உறுப்புகளும் அவற்றின் முக்கியத்துவமும்

ஒவ்வொரு உறுப்பும் செய்யுளின் ஓட்டத்தை மாற்றுகிறது. உதாரணத்திற்கு, வஞ்சிப்பாவில் வரும் தூங்கலோசை, மென்மையான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தப் பயன்படுகிறது. மாறாக, வெண்பாவின் செப்பலோசை அறிவுரை கூறுவதற்கு ஏற்றதாகக் கருதப்படுகிறது. இவ்வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்வது இலக்கிய ரசனைக்கு வழிவகுக்கும்.

10. முடிவுரை

யாப்பிலக்கணம் என்பது வெறும் விதிகள் மட்டுமல்ல; அது தமிழின் ஒலி நயத்தையும், சிந்தனை ஒழுங்கையும் பேணிக் காக்கும் ஒரு கருவியாகும். தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் பழமையின் செழுமையையும், யாப்பருங்கலக்காரிகை காலத்திற்கு ஏற்ற மாற்றங்களையும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இந்த இரண்டு நூல்களையும் ஆழமாகப் பயில்வதன் மூலம், தமிழ் இலக்கியத் தேர்வுகளில் முழுமையான மதிப்பெண்களைப் பெற முடியும்.