வன வகைகள் மற்றும் இந்திய காடுகள்

இந்தியாவின் நிலப்பரப்பு, காலநிலை மற்றும் மண்ணின் தன்மை ஆகியவற்றைப் பொறுத்து காடுகள் பல்வேறு வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. வனவியல் என்பது காடுகளை அறிவியல் பூர்வமாக நிர்வகித்தல், வளர்த்தல் மற்றும் பாதுகாத்தல் ஆகும். ஒரு நாட்டின் சுற்றுச்சூழல் சமநிலையைப் பேண, அதன் நிலப்பரப்பில் குறைந்தபட்சம் 33 சதவீதம் காடுகளால் சூழப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது தேசிய வனக் கொள்கையின் இலக்காகும்.

1. காடுகளின் வகைப்பாடு - காலநிலையின் அடிப்படையில்

இந்தியாவில் உள்ள காடுகளை அவற்றின் மழைப்பொழிவு மற்றும் வெப்பநிலை அடிப்படையில் ஹாரி ஆம்பியன் மற்றும் எஸ்.கே. சேத் ஆகியோர் ஐந்து முக்கிய வகைகளாகப் பிரித்துள்ளனர். அவை பின்வருமாறு:

அ) வெப்பமண்டல பசுமைமாறாக் காடுகள் (Tropical Evergreen Forests)

இக்காடுகள் ஆண்டுக்கு 200 செ.மீ-க்கும் அதிகமான மழைப்பொழிவு பெறும் பகுதிகளில் காணப்படுகின்றன. இவை எப்போதும் பசுமையாகக் காணப்படுவதால் இப்பெயர் பெற்றன. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை, அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகள் மற்றும் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் இவை காணப்படுகின்றன. மரங்கள் மிக உயரமாக வளரும், மேலும் சூரிய ஒளி தரையை எட்டுவது கடினம்.

ஆ) வெப்பமண்டல இலையுதிர்க் காடுகள் (Tropical Deciduous Forests)

இவை 'பருவகால காடுகள்' என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. 70 செ.மீ முதல் 200 செ.மீ வரை மழைப்பொழிவு பெறும் பகுதிகளில் இவை வளர்கின்றன. கோடை காலத்தில் நீர் இழப்பைத் தவிர்க்க இவை இலைகளை உதிர்த்துவிடும். தேக்கு, சால், சந்தனம் போன்றவை இங்கு முக்கிய மரங்கள்.

இ) முட்புதர்க் காடுகள் (Tropical Thorn Forests)

70 செ.மீ-க்கும் குறைவான மழைப்பொழிவு உள்ள அரை வறண்ட பகுதிகளில் இவை காணப்படுகின்றன. ராஜஸ்தான், பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானாவின் சில பகுதிகள் இதில் அடங்கும். மரங்கள் குட்டையாகவும், இலைகளுக்குப் பதில் முட்களையும் கொண்டவை. கள்ளிச்செடி, கருவேலம் மரம் போன்றவை இதன் சிறப்பம்சங்கள்.

ஈ) சதுப்புநிலக் காடுகள் (Mangrove Forests)

கடற்கரை ஓரம் மற்றும் டெல்டா பகுதிகளில் இவை காணப்படுகின்றன. இவை உப்பு நீரைத் தாங்கி வளரக்கூடியவை. மேற்கு வங்காளத்தில் உள்ள 'சுந்தரவனக் காடுகள்' உலகின் மிகப்பெரிய சதுப்புநிலக் காடு ஆகும். இவை புயல் மற்றும் சுனாமியின் தாக்கத்திலிருந்து நிலப்பரப்பைப் பாதுகாக்கின்றன.

உ) மலைக்காடுகள் (Montane Forests)

இமயமலை மற்றும் நீலகிரி போன்ற மலைப்பாங்கான பகுதிகளில் உயர்தர மாற்றத்திற்கு ஏற்ப காடுகள் மாறுகின்றன. அடிவாரத்தில் இலையுதிர்க் காடுகளும், அதிக உயரத்தில் ஊசியிலைக் காடுகளும் (Pine, Fir) காணப்படுகின்றன.

நினைவில் கொள்ளும் குறுக்குவழி (Mnemonic):
"பசுமை-200, இலை-70-200, முள்-70-க்குக் கீழ்!"
(மழைப்பொழிவு அளவை எளிதாக நினைவில் வைக்க உதவும்).

2. இந்திய வன நிலை அறிக்கை (ISFR)

இந்திய வன ஆய்வு நிறுவனம் (FSI), ஒவ்வொரு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை 'இந்திய வன நிலை அறிக்கை'யை வெளியிடுகிறது. இதில் வனப்பரப்பு மற்றும் மரப்பரப்பு குறித்த துல்லியமான தரவுகள் வழங்கப்படுகின்றன.

அம்சங்கள்	விளக்கம்
அதிக வனப்பரப்பு (பரப்பளவு)	மத்திய பிரதேசம்
அதிக வனப்பரப்பு (%)	மிசோரம்
வனப்பரப்பு வளர்ச்சி	ஆந்திரப் பிரதேசம்

3. காடுகளின் முக்கியத்துவம்

காடுகள் வெறும் மரங்கள் மட்டுமல்ல, அவை ஒரு முழுமையான சுற்றுச்சூழல் அமைப்பின் இதயம் ஆகும்.

மண்ணரிப்பைத் தடுத்தல்: மரங்களின் வேர்கள் மண்ணைப் பிடித்துக் கொண்டு அரிப்பைத் தடுக்கின்றன.
காலநிலை மாற்றம்: காடுகள் கார்பன்-டை-ஆக்சைடை உள்வாங்கி, ஆக்சிஜனை வெளியிடுவதன் மூலம் புவி வெப்பமடைதலைக் குறைக்கின்றன.
நீர் சுழற்சி: இவை மேகங்களைக் கவர்ந்து மழைப்பொழிவுக்கு உதவுகின்றன.
பல்லுயிர் பாதுகாப்பு: வனவிலங்குகள் மற்றும் பல அரிய வகை தாவரங்களின் வாழ்விடமாக உள்ளன.

4. வனப் பாதுகாப்பு சட்டங்கள் மற்றும் இயக்கங்கள்

இந்தியாவில் வனப் பாதுகாப்பிற்காகப் பல சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன. 1927-ஆம் ஆண்டு இந்திய வனச் சட்டம் மற்றும் 1980-ஆம் ஆண்டு வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஆகியவை மிக முக்கியமானவை.

முக்கிய இயக்கங்கள்:

சிப்கோ இயக்கம் (Chipko Movement): 1973-இல் சுந்தர்லால் பகுகுணா தலைமையில் மரங்களைக் கட்டியணைத்து காக்கும் போராட்டம் நடைபெற்றது.
அப்பிகோ இயக்கம் (Appiko Movement): இது சிப்கோ இயக்கத்தின் தென்னிந்திய வடிவம், கர்நாடகாவில் பாண்டுரங் ஹெக்டே என்பவரால் தொடங்கப்பட்டது.

தேர்வுக் குறிப்பு:
1988-ஆம் ஆண்டின் தேசிய வனக் கொள்கை, இந்தியாவின் மொத்த நிலப்பரப்பில் 33% காடுகள் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. சமவெளிப் பகுதிகளில் 20% மற்றும் மலைப் பகுதிகளில் 60% காடுகள் இருக்க வேண்டும் என்பது இதன் முக்கிய இலக்கு.

5. வனவியல் மேலாண்மை

காடுகளை முறையாக நிர்வகிப்பதற்கு சமூக வனவியல் (Social Forestry) மற்றும் கூட்டு வன மேலாண்மை (JFM) முக்கியமானவை. உள்ளூர் மக்களின் பங்களிப்புடன் காடுகளைப் பாதுகாப்பதே இதன் நோக்கம். நர்சரி வளர்ப்பு, மரம் நடுதல் மற்றும் காடுகள் அழிப்பதைத் தடுத்தல் ஆகியவை வனவியல் கல்வியின் முக்கியப் பகுதிகளாகும்.

வனப் பொருட்கள்:

காடுகள் நமக்குத் தரும் முதன்மைப் பொருட்கள் (மரம், காகிதக்கூழ்) மற்றும் இரண்டாம் நிலை பொருட்கள் (தேன், பிசின், மூலிகைகள், பழங்கள்) பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.

6. வன விலங்கு சரணாலயங்கள் மற்றும் தேசிய பூங்காக்கள்

வனப் பாதுகாப்பின் ஒரு பகுதியாக, குறிப்பிட்ட பகுதிகள் தேசிய பூங்காக்களாகவும் (National Parks), வனவிலங்கு சரணாலயங்களாகவும் (Wildlife Sanctuaries) அறிவிக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவில் மொத்தம் 100-க்கும் மேற்பட்ட தேசிய பூங்காக்கள் உள்ளன. ஜிம் கார்பெட் தேசிய பூங்கா இந்தியாவின் முதல் தேசிய பூங்கா ஆகும் (1936).

7. காடுகள் அழிப்பிற்கான காரணங்கள்

மக்கள்தொகை பெருக்கம், விவசாய விரிவாக்கம், நகரமயமாதல், சுரங்கத் தொழில் மற்றும் காட்டுத்தீ ஆகியவை காடுகள் அழிப்பிற்கு முக்கிய காரணங்களாகும். காடுகள் அழிப்பால் மழைப்பொழிவு குறைதல், புவி வெப்பமடைதல் மற்றும் வனவிலங்கு வாழ்விடங்கள் சிதைதல் போன்ற பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன.

8. முடிவுரை

காடுகளைப் பாதுகாப்பது என்பது எதிர்கால சந்ததியினரின் பாதுகாப்பாகும். வனவியல் அறிவு என்பது வெறும் புத்தகப் படிப்பாக மட்டுமல்லாமல், நடைமுறையில் காடுகளை நேசிக்கும் மற்றும் பாதுகாக்கும் மனப்பான்மையை வளர்க்க வேண்டும். இந்தியக் காடுகளின் பரப்பை அதிகரிக்க மரம் நடும் திட்டங்கள் மற்றும் வனப் பாதுகாப்பு விதிகளைச் சரியாகப் பின்பற்றுவது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையாகும்.

சுருக்கமான நினைவூட்டல் அட்டவணை:

1927: இந்திய வனச் சட்டம்.
1973: சிப்கோ இயக்கம்.
1980: வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம்.
33%: இலக்கு வனப்பரப்பு சதவீதம்.