வளர்ச்சிக்கான உரிமை (Right to Development)

வளர்ச்சிக்கான உரிமை என்பது மனித உரிமைகளின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும். இது தனிமனிதர்கள் மட்டுமல்லாது, ஒரு சமூகமே தனது பொருளாதார, சமூக, கலாச்சார மற்றும் அரசியல் முன்னேற்றத்தை அடைவதற்கான சட்டப்பூர்வமான மற்றும் தார்மீக உரிமையாகும். ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பிரகடனத்தின்படி, வளர்ச்சி என்பது ஒரு ஒருங்கிணைந்த செயல்முறையாகும். இது வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சியை மட்டும் குறிக்காமல், மனித கண்ணியத்தோடு கூடிய வாழ்க்கையை உறுதி செய்வதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

வளர்ச்சிக்கான உரிமையின் தோற்றம் மற்றும் வரலாறு

1986-ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச்சபை 'வளர்ச்சிக்கான உரிமை குறித்த பிரகடனத்தை' (Declaration on the Right to Development) ஏற்றுக்கொண்டது. இது மனித உரிமைகளுக்கும் வளர்ச்சிக்கும் இடையிலான பிணைப்பை உலக அளவில் அங்கீகரித்த முதல் முக்கிய ஆவணமாகும். வளர்ச்சியை ஒரு மனித உரிமையாகக் கருதுவதன் மூலம், அரசு மற்றும் சர்வதேச சமூகம் ஒவ்வொரு குடிமகனின் வாழ்க்கைத்தரத்தை உயர்த்த கடமைப்பட்டுள்ளது என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது.

வளர்ச்சிக்கான உரிமையின் அடிப்படை கூறுகள்

வளர்ச்சிக்கான உரிமை என்பது பல பரிமாணங்களைக் கொண்டது. இவை அனைத்தும் ஒரு நாட்டின் நிர்வாகம் மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்போடு பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.

1. பங்கேற்பு உரிமை (Right to Participation)

வளர்ச்சியில் ஒவ்வொரு குடிமகனும் பங்குபெற உரிமை உண்டு. கொள்கை முடிவுகளை எடுப்பதில் மக்களின் குரல் கேட்கப்பட வேண்டும். ஜனநாயக நிர்வாகத்தில் இதுவே மிக முக்கியமான அம்சமாகும்.

2. சமமான வாய்ப்புகள் (Equality of Opportunity)

சாதி, மதம், இனம், பால் அல்லது பொருளாதார பின்னணியைக் கடந்து அனைவருக்கும் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் சுகாதார வசதிகளில் சமமான வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

3. சமூக நீதி (Social Justice)

வளங்கள் மற்றும் வாய்ப்புகள் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் நியாயமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும். பின்தங்கிய சமூகத்தினர் முன்னேற சிறப்பு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும்.

அரசு நிர்வாகத்தின் பங்கு மற்றும் பொறுப்புகள்

வளர்ச்சிக்கான உரிமையை உறுதி செய்வதில் அரசின் பங்கு மிக முக்கியமானது. அரசாங்கம் வெறும் ஆட்சியாளராக மட்டும் செயல்படாமல், ஒரு வசதியாளராக (Facilitator) செயல்பட வேண்டும்.

வளர்ச்சியில் உள்ள சவால்கள்

வளர்ச்சிக்கான உரிமையைச் செயல்படுத்துவதில் பல தடைகள் உள்ளன. அவற்றுள் முக்கியமானவை:

• பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு: செல்வச் செழிப்பு ஒரு சிலரிடம் மட்டுமே குவிந்திருப்பது.
• சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு: நிலையான வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் மேற்கொள்ளப்படும் தொழில்மயமாக்கல்.
• அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையின்மை: அடிக்கடி மாறும் கொள்கைகள் மற்றும் நிர்வாகச் சீர்கேடுகள்.

கல்வி மற்றும் விழிப்புணர்வு

மக்களுக்குத் தங்கள் உரிமைகள் தெரிந்தால் மட்டுமே, அவர்கள் வளர்ச்சிக்கான உரிமையைக் கோர முடியும். தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் (RTI) போன்ற சட்டங்கள் நிர்வாகத்தை மக்களிடம் நெருக்கமாக்குகின்றன. ஒரு குடிமகன் தான் செலுத்தும் வரி எங்கே செலவிடப்படுகிறது என்பதை அறியும் உரிமை, வளர்ச்சிக்கான உரிமையின் ஒரு பகுதியாகும்.

முடிவுரை: ஒரு ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறை

வளர்ச்சிக்கான உரிமை என்பது வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சி மட்டுமல்ல; அது மனிதனின் முழுமையான ஆளுமை வளர்ச்சி. நிர்வாகம், சமூகம் மற்றும் தனிமனிதன் ஆகிய மூன்றும் இணைந்து செயல்படும்போதுதான் உண்மையான வளர்ச்சி சாத்தியமாகும். சமத்துவமான, நீதிமிக்க மற்றும் உள்ளடக்கிய சமூகத்தை உருவாக்குவதே இந்த உரிமையின் இறுதி இலக்காகும்.

நிர்வாகம் மற்றும் சமூகம் இணைந்து செயல்படும்போது, வளர்ச்சிக்கான உரிமை என்பது காகிதத்தில் இருக்கும் வெறும் வாசகம் அல்ல, அது ஒவ்வொரு குடிமகனின் அன்றாட வாழ்க்கையிலும் உணரப்படும் ஒரு யதார்த்தமாக மாறும்.