வாழ்வதற்கான உரிமை (Right to Life)

இந்திய அரசியலமைப்பின் மிக முக்கியமான மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்று 'வாழ்வதற்கான உரிமை'. இது தனிமனிதனின் கண்ணியமான வாழ்க்கைக்கும், சுதந்திரத்திற்கும் உத்தரவாதம் அளிக்கும் ஒரு கேடயமாகச் செயல்படுகிறது. இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி III-இல் உள்ள சட்டப்பிரிவு 21, இந்த உரிமையை உறுதி செய்கிறது. ஒரு ஜனநாயக நாட்டில், குடிமக்களின் உயிர் மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது அரசின் முதன்மையான கடமையாகும்.

சட்டப்பிரிவு 21: ஒரு கண்ணோட்டம்

சட்டப்பிரிவு 21 பின்வருமாறு கூறுகிறது: "சட்டத்தினால் ஏற்படுத்தப்பட்ட நடைமுறையைத் தவிர, எந்தவொரு நபரும் தனது உயிரையோ அல்லது தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தையோ இழக்கக்கூடாது." இந்த ஒற்றை வரி, காலப்போக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் பல்வேறு தீர்ப்புகளால் விரிவுபடுத்தப்பட்டு, இன்று மனித உரிமைகளின் ஒரு மிகப்பெரிய தொகுப்பாக மாறியுள்ளது.

வாழ்வதற்கான உரிமையின் பரிணாமம்

தொடக்கத்தில், வாழ்வதற்கான உரிமை என்பது வெறும் "உயிர் பிழைத்தல்" (Animal Existence) என்று மட்டுமே கருதப்பட்டது. அதாவது, ஒரு நபர் கொல்லப்படாமல் இருப்பது மட்டுமே வாழ்வதற்கான உரிமை என்று பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், 1978-ஆம் ஆண்டின் 'மேனகா காந்தி வழக்கில்' (Maneka Gandhi Case), உச்ச நீதிமன்றம் இந்த உரிமையை ஒரு புதிய பரிமாணத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது.

வாழ்வதற்கான உரிமை என்பது வெறும் மூச்சு விடுவது மட்டுமல்ல, அது கண்ணியமான வாழ்வு (Right to live with human dignity) ஆகும்.
மனிதன் தன் வாழ்க்கையைத் தரமானதாக மாற்றிக்கொள்ளத் தேவையான அனைத்து உரிமைகளும் இதில் அடங்கும்.

நினைவில் கொள்ள வேண்டிய குறுக்குவழி (Shortcut):

சட்டப்பிரிவு 21-ஐ ஞாபகத்தில் கொள்ள, "21 வயது வந்தாலே தனிப்பட்ட சுதந்திரம் மற்றும் கண்ணியமான வாழ்வுக்கான உரிமை உண்டு" என்று நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

வாழ்வதற்கான உரிமையின் கீழ் அடங்கும் பிற உரிமைகள்

உச்ச நீதிமன்றம் தனது பல்வேறு தீர்ப்புகள் மூலம் கீழ்க்கண்ட உரிமைகளை வாழ்வதற்கான உரிமையின் அங்கமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது:

தூய்மையான சூழலில் வாழும் உரிமை.
கல்வி பெறும் உரிமை (சட்டப்பிரிவு 21A).
வேலை செய்யும் உரிமை.
மருத்துவ உதவி பெறும் உரிமை.
தனிமைக்கான உரிமை (Right to Privacy).
விரைவான விசாரணைக்கான உரிமை.
வெளிநாடு செல்வதற்கான உரிமை.
தகவல் அறியும் உரிமை.

சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வாழ்வு

ஒரு மனிதன் ஆரோக்கியமாக வாழ, அவனுக்குச் சுத்தமான காற்று, நீர் மற்றும் ஆரோக்கியமான சூழல் அவசியம். எனவே, சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பது என்பது வாழ்வதற்கான உரிமையின் ஒரு பகுதியாகும். மாசுபட்ட சூழலில் வாழ்வது மக்களின் ஆரோக்கியத்தைப் பாதிக்கும், இது வாழ்வதற்கான உரிமையை மீறுவதாகும்.

கல்வி பெறும் உரிமை (சட்டப்பிரிவு 21A)

2002-ஆம் ஆண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட 86-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின்படி, 6 முதல் 14 வயதுக்குட்பட்ட அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி வழங்குவது அடிப்படை உரிமையாக்கப்பட்டது. இது வாழ்வதற்கான உரிமையின் நீட்சியாகவே பார்க்கப்படுகிறது, ஏனெனில் கல்விதான் ஒரு மனிதனின் முன்னேற்றத்திற்கு அடிப்படை.

முக்கியத் தேர்வு குறிப்பு:

திருத்தம்	ஆண்டு	விளைவு
86-வது திருத்தம்	2002	சட்டப்பிரிவு 21A சேர்க்கப்பட்டது.

தனிமைக்கான உரிமை (Right to Privacy)

2017-ஆம் ஆண்டு 'புட்டுசாமி வழக்கில்' (Justice K.S. Puttaswamy vs Union of India), உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பை வழங்கியது. இதன்படி, தனிமைக்கான உரிமை என்பது வாழ்வதற்கான உரிமையின் ஒரு முக்கிய அங்கம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. ஒரு தனிமனிதனின் அந்தரங்கம், தரவுகள் மற்றும் தனிப்பட்ட தேர்வுகள் அரசின் தலையீடின்றி பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

நிர்வாகத்தின் கடமைகள்

வாழ்வதற்கான உரிமையை நிலைநாட்ட அரசு மற்றும் நிர்வாக அமைப்பு என்னென்ன நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்?

பொது சுகாதாரம்: அனைவருக்கும் தரமான மருத்துவ வசதிகளைச் சென்றடையச் செய்தல்.
உணவு பாதுகாப்பு: பசியின்றி வாழும் சூழலை உறுதி செய்தல்.
நீதி அமைப்பு: தாமதமில்லாத நீதியை வழங்குதல்.
பாதுகாப்பு: குற்றங்களிலிருந்து குடிமக்களைப் பாதுகாத்தல்.

சவால்கள்

இவ்வளவு வலுவான உரிமை இருந்தாலும், நடைமுறையில் சில சவால்கள் உள்ளன:

வறுமை மற்றும் வேலையின்மை.
தரமற்ற மருத்துவ உள்கட்டமைப்பு.
சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு.
நீதிமன்றங்களில் வழக்குகளின் தேக்கம்.

எழுத்தாளர் மற்றும் சட்ட நிபுணர் பார்வை:

வாழ்வதற்கான உரிமை என்பது வெறும் சட்டப் புத்தகம் சார்ந்ததல்ல; அது ஒரு சமூக நீதி. சமூகத்தில் அடித்தட்டு மக்கள் தங்கள் கண்ணியத்தை இழக்காமல் வாழ, நிர்வாகம் இந்த உரிமையைச் சரியாகச் செயல்படுத்த வேண்டும். இதுவே ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சியின் அடையாளம்.

சட்டப்பிரிவு 21-ன் முக்கியத்துவம்

இந்த உரிமையின் மிக முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், இது அவசரநிலை காலத்திலும் (Emergency) ரத்து செய்யப்படாது (44-வது திருத்தச் சட்டத்தின்படி). இது ஒரு குடிமகனின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாக்கும் மிக சக்திவாய்ந்த கருவியாகும்.

முடிவுரை

வாழ்வதற்கான உரிமை என்பது இந்திய அரசியலமைப்பின் இதயமாகும். இது மற்ற அனைத்து உரிமைகளுக்கும் அடித்தளமாக அமைகிறது. நிர்வாகம் மற்றும் சமூகம் இணைந்து செயல்படும்போதுதான், ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தனது முழு திறனை வெளிப்படுத்தி, கண்ணியமான வாழ்க்கையை வாழ முடியும். அரசு எடுக்கும் ஒவ்வொரு கொள்கை முடிவும், மக்களின் வாழ்வதற்கான உரிமையை உறுதி செய்யும் வகையில் இருக்க வேண்டும்.

இந்தத் தலைப்பின் கீழ் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள், முக்கிய தீர்ப்புகளான மேனகா காந்தி வழக்கு மற்றும் புட்டுசாமி வழக்கின் சாராம்சங்களை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இவை வாழ்வதற்கான உரிமையின் எல்லைகளைத் தீர்மானிக்கும் மைல்கற்களாகும்.