பியாஜேயின் அறிவாற்றல் வளர்ச்சி (Jean Piaget's Cognitive Development Theory)

குழந்தை மேம்பாட்டில் மிக முக்கியமான கோட்பாடுகளில் ஒன்று சுவிட்சர்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்த உளவியலாளர் ஜீன் பியாஜே (Jean Piaget) முன்வைத்த 'அறிவாற்றல் வளர்ச்சி' கோட்பாடு ஆகும். ஒரு குழந்தை எவ்வாறு உலகத்தைப் புரிந்து கொள்கிறது, தகவல்களைச் சேமிக்கிறது மற்றும் சிந்தனைத் திறனை வளர்த்துக்கொள்கிறது என்பதை விளக்குவதே இக்கோட்பாட்டின் நோக்கம்.

பியாஜேவின் கூற்றுப்படி, அறிவு என்பது வெளியில் இருந்து திணிக்கப்படுவது அல்ல; மாறாக, குழந்தைகள் தங்களைச் சுற்றியுள்ள சூழலுடன் தொடர்பு கொள்ளும்போது, தங்களின் சொந்த அறிவை அவர்களே கட்டமைக்கிறார்கள். இதனால்தான் அவர் 'கட்டமைப்பியல் வாதத்தின் தந்தை' (Father of Constructivism) என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

அறிவாற்றல் வளர்ச்சியின் அடிப்படை கருத்துக்கள்

குழந்தைகள் எவ்வாறு கற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள பியாஜே சில முக்கிய சொற்களைப் பயன்படுத்தினார்:

• ஸ்கீமா (Schema): இது மூளையில் சேமிக்கப்பட்டுள்ள ஒரு தகவலின் அமைப்பு அல்லது மாதிரி. உதாரணமாக, ஒரு குழந்தைக்கு 'நாய்' என்றால் நான்கு கால்கள் இருக்கும் என்ற அறிவு இருந்தால், அதுதான் அந்த குழந்தையின் 'நாய்' பற்றிய ஸ்கீமா.
• உட்கிரகித்தல் (Assimilation): புதிய தகவல்களை ஏற்கனவே இருக்கும் ஸ்கீமாவிற்குள் பொருத்திக் கொள்ளுதல். உதாரணமாக, ஒரு குழந்தை முதன்முதலில் பூனையைப் பார்க்கும்போது, அதை 'நாய்' என்று நினைப்பது.
• ஒப்படைத்தல் அல்லது மாற்றியமைத்தல் (Accommodation): புதிய தகவலுக்கு ஏற்ப பழைய ஸ்கீமாவை மாற்றிக்கொள்வது. நாய் குரைக்கும், பூனை மியாவ் என்று கத்தும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, இரண்டிற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை உணர்வது.
• சமநிலைப்படுத்துதல் (Equilibration): புதிய அனுபவங்களுக்கும் பழைய அறிவுக்கும் இடையே சமநிலையை ஏற்படுத்தும் செயல்முறை.

பியாஜேவின் நான்கு வளர்ச்சி நிலைகள்

பியாஜே அறிவாற்றல் வளர்ச்சியை நான்கு நிலைகளாகப் பிரிக்கிறார். ஒவ்வொரு நிலையும் முந்தைய நிலையின் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.

1. புலன் இயக்க நிலை (Sensory-Motor Stage: பிறப்பு முதல் 2 வயது வரை)

இந்த நிலையில் குழந்தைகள் தங்களின் புலன்கள் (Sensory) மற்றும் உடல் இயக்கங்கள் (Motor) மூலம் உலகத்தை அறிகிறார்கள். பார்ப்பது, தொடுவது, சுவைப்பது மற்றும் கையாளுவது மூலமே கற்றல் நிகழ்கிறது.

• பொருள் நிலைத்தன்மை (Object Permanence): ஒரு பொருள் கண் முன்னே இல்லை என்றாலும், அது எங்கோ இருக்கிறது என்ற உணர்வு இந்த நிலையின் இறுதியில் உருவாகிறது. (உதாரணம்: பொம்மையை மறைத்து வைத்தால், அதைத் தேடுவது).
• நோக்கமுள்ள செயல்பாடு: குழந்தை தனது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய சில குறிப்பிட்ட செயல்களைச் செய்யத் தொடங்குகிறது.

2. செயல்பாட்டிற்கு முந்தைய நிலை (Pre-Operational Stage: 2 முதல் 7 வயது வரை)

இந்த நிலையில் மொழி வளர்ச்சி மிக வேகமாக இருக்கும். ஆனால், குழந்தைகளின் சிந்தனை இன்னும் தர்க்கரீதியாக இருக்காது.

• குறியீட்டு சிந்தனை (Symbolic Thinking): சொற்கள் மற்றும் படங்களைப் பயன்படுத்தி பொருட்களைக் குறிக்கத் தொடங்குதல்.
• தன்மையம் (Egocentrism): உலகம் தன்னைப் போலவே மற்றவர்களுக்கும் தெரியும் என்று நம்புதல். பிறரின் கோணத்தில் இருந்து எதையும் சிந்திக்கும் திறன் இன்னும் வளரவில்லை.
• மையப்படுத்துதல் (Centration): ஒரு பொருளின் ஒரு அம்சத்தை மட்டும் கவனித்தல். உதாரணமாக, ஒரு உயரமான பாட்டிலில் உள்ள தண்ணீர் அதிகமாக உள்ளது என்று நினைப்பது.

3. பருப்பொருள் செயல்பாட்டு நிலை (Concrete Operational Stage: 7 முதல் 11 வயது வரை)

இந்த நிலையில் குழந்தைகளின் சிந்தனை தர்க்கரீதியாக மாறத் தொடங்குகிறது. ஆனால், அவை நேரடியாகக் கண்ணால் காணக்கூடிய பருப்பொருட்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும்.

• பாதுகாத்தல் (Conservation): ஒரு பொருளின் வடிவம் மாறினாலும், அதன் அளவு மாறாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுதல். (உதாரணம்: உருண்டை வடிவக் களிமண்ணை நீளமாக மாற்றினாலும், அதன் எடை மாறாது என்று அறிதல்).
• வகைப்படுத்துதல் (Classification): பொருட்களை அவற்றின் பொதுவான பண்புகளின் அடிப்படையில் பிரித்தல்.
• வரிசைப்படுத்துதல் (Seriation): பொருட்களை அளவு வாரியாக (சிறியது முதல் பெரியது வரை) அடுக்கும் திறன்.

4. முறையான செயல்பாட்டு நிலை (Formal Operational Stage: 11 வயது முதல் முதிர்வயது வரை)

இது அறிவு வளர்ச்சியின் உச்சக்கட்டம். இதில் குழந்தைகள் நுண்பொருள் (Abstract) சார்ந்த சிந்தனைகளை மேற்கொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள்.

• அறிவியல் சிந்தனை: சோதனைகளைச் செய்து முடிவுகளை எடுக்கும் திறன்.
• எதிர்கால சிந்தனை: கற்பனைத் திறன் மற்றும் தத்துவார்த்த ரீதியான சிந்தனைகள்.
• சிக்கல் தீர்த்தல்: பல கோணங்களில் இருந்து ஒரு சிக்கலை அணுகித் தீர்வு காணுதல்.

கல்வியியல் தாக்கங்கள் (Educational Implications)

பியாஜேவின் கோட்பாடு இன்றைய நவீனக் கல்வி முறைக்கு ஒரு அடித்தளமாக உள்ளது:

1. குழந்தையை மையப்படுத்திய கற்றல்: ஆசிரியர் பாடத்தை நடத்துவதை விட, குழந்தை தானே சுயமாகக் கற்றுக்கொள்ள சூழலை உருவாக்க வேண்டும்.
2. வளர்ச்சி நிலைகளுக்கு ஏற்ப பாடத்திட்டம்: குழந்தையின் வயது மற்றும் முதிர்ச்சிக்கு ஏற்ப பாடங்களை வடிவமைக்க வேண்டும்.
3. செயல்வழிக் கற்றல்: வெறும் புத்தக வாசிப்பை விட, பரிசோதனைகள் மற்றும் செயல்பாடுகள் மூலம் கற்றல் அதிக பலன் தரும்.
4. தனிநபர் வேறுபாடு: ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒவ்வொரு வேகத்தில் கற்கும் என்பதை ஆசிரியர்கள் உணர வேண்டும்.

முடிவாக, பியாஜேவின் கோட்பாடு குழந்தைகளை வெறும் தகவல்களைப் பெறும் இயந்திரங்களாகப் பார்க்காமல், உலகைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் 'சிறிய விஞ்ஞானிகளாக' பார்க்கிறது. இந்த அணுகுமுறை ஆசிரியர் மற்றும் மாணவர் இடையேயான உறவை மேம்படுத்துவதோடு, ஆக்கபூர்வமான கற்றலுக்கும் வழிவகுக்கிறது.

இந்தக் கோட்பாட்டைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டால், குழந்தை மேம்பாடு சார்ந்த தேர்வுகளில் கேட்கப்படும் எந்த ஒரு வினாவிற்கும் எளிதாக விடையளிக்க முடியும். ஸ்கீமா, உட்கிரகித்தல் மற்றும் நான்கு நிலைகள் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து மீள்பார்வை (Revision) செய்வது அவசியம்.