தமிழ் இலக்கணம்: இயல்பு வழக்கு மற்றும் தகுதி வழக்கு

தமிழ் மொழியில் சொற்களைப் பயன்படுத்தும் முறை மிக நுட்பமானது. ஒரு கருத்தை வெளிப்படுத்தும்போது, நாம் சொற்களைப் பயன்படுத்தும் முறையை 'வழக்கு' என்கிறோம். இலக்கண நூல்கள் வழக்கை இரண்டு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கின்றன. அவை: 1. இயல்பு வழக்கு, 2. தகுதி வழக்கு. இந்த இரண்டு வகைகளையும் விரிவாகவும், தேர்வுக்குத் தேவையான நுணுக்கங்களுடனும் காண்போம்.

1. இயல்பு வழக்கு

ஒரு பொருளை அதன் இயல்பான பெயரால், எந்தவித மாற்றமும் இன்றி நேரடியாகக் குறிப்பிடுவது இயல்பு வழக்கு எனப்படும். இது மக்கள் அன்றாடப் பேச்சிலும், இலக்கியங்களிலும் காலம் காலமாகத் தொடர்ந்து வரும் வழக்கமாகும். இயல்பு வழக்கு மூன்று வகைப்படும்.

அ) இலக்கணம் உடையது

எந்தவித மாற்றமும் இன்றி, இலக்கண முறைப்படி சரியாக அமைந்த சொற்களைப் பயன்படுத்துவது இலக்கணம் உடையது எனப்படும். இதுவே மொழியின் அடிப்படை.
எடுத்துக்காட்டு: நிலம், மரம், வான், எழுதினான், வந்தான்.

ஆ) இலக்கணம் போலி

இலக்கணப்படி ஒரு சொல் அமைய வேண்டிய இடத்தில், எழுத்துக்கள் இடமாறி இருந்தாலும், அவை சரியான பொருளை உணர்த்தினால் அது இலக்கணம் போலி எனப்படும். இது பார்ப்பதற்கு இலக்கணப் பிழை போலத் தெரிந்தாலும், இலக்கண ஆசிரியர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
எடுத்துக்காட்டு: 'இல்முன்' என்பது 'முன்றில்' என்று வழங்கப்படுகிறது. 'கிளை' என்பது 'இலை' என்று வழங்கப்படுகிறது. 'மதில்' என்பது 'இல்மதில்' என்று மாறாமல், 'மதிலி' என்று வருவது போன்ற மாற்றங்கள்.

இ) மருஉ

ஒரு சொல் காலப்போக்கில் சிதைந்து அல்லது சுருங்கிப் பொருள் மாறாமல் வழங்கப்படுவது மருஉ எனப்படும். இது பேச்சுவழக்கில் எளிமைக்காக உருவானது.
எடுத்துக்காட்டு: தஞ்சாவூர் என்பது 'தஞ்சை' என்றும், கோயம்புத்தூர் என்பது 'கோவை' என்றும், திருச்சிராப்பள்ளி என்பது 'திருச்சி' என்றும் மருவி வழங்கப்படுகின்றன.

2. தகுதி வழக்கு

சில சொற்களை நேரடியாகப் பேசுவது நாகரிகமற்றதாகவோ அல்லது தவிர்க்கப்பட வேண்டியதாகவோ கருதப்படும் இடங்களில், அதற்குப் பதிலாக வேறு சொற்களைப் பயன்படுத்தும் முறை தகுதி வழக்கு எனப்படும். இதுவும் மூன்று வகைப்படும்.

அ) இடக்கரடக்கல்

பிறரிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்லத் தகாத சொற்களை, மறைமுகமாக நாகரிகமான சொற்களால் குறிப்பிடுவது இடக்கரடக்கல் ஆகும். 'இடம்' (சூழல்) + 'கரம்' (கை/செயல்) + 'அடக்கல்' (மறைத்தல்) என்று இதைப் பிரிக்கலாம்.
எடுத்துக்காட்டு: 'மலம் கழித்தான்' என்று சொல்லாமல், 'இயற்கை அழைத்தது' அல்லது 'கால் கழுவி வந்தான்' என்று கூறுவது.

ஆ) மங்கலம்

அசுபமான அல்லது துன்பத்தைத் தரும் சொற்களை நேரடியாகக் கூறாமல், மங்கலமான சொற்களால் குறிப்பிடுவது மங்கலம் எனப்படும். தமிழர்கள் மங்கலமான சொற்களைப் பயன்படுத்துவதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தியுள்ளனர்.
எடுத்துக்காட்டு: 'செத்தார்' என்று சொல்லாமல், 'துஞ்சினார்' அல்லது 'இயற்கை எய்தினார்' என்று கூறுவது. 'சுடுகாடு' என்பதை 'நற்காடு' அல்லது 'மங்கலநாடு' என்று கூறுவது.

இ) குழுஉக்குறி

ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தவர் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட குழுவினர் தங்களுக்குள் மட்டும் ஒரு பொருளைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தும் ரகசியச் சொல் குழுஉக்குறி ஆகும். இது மற்றவர்களுக்குப் புரியாது.
எடுத்துக்காட்டு: பொற்கொல்லர்கள் பொன்னைக் 'பறி' என்பார்கள். யானைப்பாகர்கள் யானையை 'ஆனை' என்று சொல்லாமல் வேறு குறியீட்டுச் சொற்களைப் பயன்படுத்துவர்.

ஒப்பீடு மற்றும் வேறுபாடுகள்

இயல்பு வழக்கும் தகுதி வழக்கும் மொழியின் இரு கண்கள் போன்றவை. இயல்பு வழக்கு மொழியின் தெளிவைத் தருகிறது. தகுதி வழக்கு மொழியின் பண்பாட்டையும், நாகரிகத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. ஒருவர் தன் பேச்சில் தகுதி வழக்கைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவது அவர் கற்றறிந்தவர் என்பதற்கான அடையாளமாகும்.

விரிவான உதாரணங்கள்:

ஒரு தேர்வில், 'கோயில்' என்பதை 'கோவில்' என்று எழுதுவது மருஉவா அல்லது இலக்கணம் போலியா என்ற கேள்வி வரலாம். 'கோவில்' என்பது 'கோயில்' என்பதன் மருஉ ஆகும். அதேபோல், மங்கலச் சொற்கள் பெரும்பாலும் எதிர்மறைப் பொருளைத் தரும் சொற்களுக்கு மாற்றாகவே அமைகின்றன என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

தேர்வு நோக்கில் சில முக்கியக் குறிப்புகள்

1. மருஉ என்பது சொற்கள் காலமாற்றத்தால் சுருங்குவது. எ.கா: சோழநாடு - சோணாடு.
2. இலக்கணம் போலிக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு: 'முகத்தின் முன்' என்பது 'முன் முகம்' என்று மாறி 'முன் முகம்' என்பது 'முன் முகம்' எனப் பல இடங்களில் இலக்கணப் பிழையின்றிப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
3. குழுஉக்குறி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலைச் செய்பவர்களுக்கே உரியது. இது பொதுமக்களுக்குப் புரியாது.

இலக்கணப் பகுதியில் இந்தத் தலைப்பு மிக எளிதானது என்றாலும், தேர்வில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. குறிப்பாக 'மருஉ' மற்றும் 'இலக்கணம் போலி' ஆகியவற்றிற்கு இடையிலான நுட்பமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இலக்கணம் போலி என்பது எழுத்துக்கள் இடமாறினாலும் பொருள் மாறாது; மருஉ என்பது சொல் சிதைந்து சுருங்கி வரும்.

தகுதி வழக்கு என்பது ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டு விழுமியங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. மங்கலமான சொற்களைப் பயன்படுத்துவது நம் முன்னோர்கள் பின்பற்றிய நற்பண்பாகும். இன்றும் நாம் 'செத்தார்' என்று சொல்வதைத் தவிர்த்து 'காலமானார்' என்று சொல்வது தகுதி வழக்கின் தொடர்ச்சியே ஆகும்.