நீதித்துறை மற்றும் நீதிநிர்வாகம் (Judiciary and Administration of Justice)
இந்திய அரசியலமைப்பின் மிக முக்கியமான தூணாக நீதித்துறை விளங்குகிறது. மக்களாட்சியின் விழுமியங்களைக் காப்பதிலும், சட்டத்தின் ஆட்சியை நிலைநாட்டுவதிலும் நீதித்துறைக்கு நிகரற்ற பங்கு உண்டு. இந்திய நீதித்துறை என்பது ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட, தனித்தன்மை வாய்ந்த ஒரு அமைப்பாகும். உச்ச நீதிமன்றம், உயர் நீதிமன்றங்கள் மற்றும் மாவட்ட நீதிமன்றங்கள் என மூன்று அடுக்குகளைக் கொண்ட இந்த அமைப்பு, குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் இறுதி அரணாகச் செயல்படுகிறது.
இந்திய நீதித்துறையின் அமைப்பு (Structure of Indian Judiciary)
இந்தியாவின் நீதித்துறை ஒரு பிரமிடு போன்ற அமைப்பைக் கொண்டது. இதன் உச்சியில் உச்ச நீதிமன்றமும், அதற்கு அடுத்த நிலையில் உயர் நீதிமன்றங்களும், அடிமட்டத்தில் மாவட்ட மற்றும் சார்நிலை நீதிமன்றங்களும் உள்ளன. இந்த அமைப்பு முறை 'ஒற்றை நீதித்துறை அமைப்பு' என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதாவது, மத்திய மற்றும் மாநிலச் சட்டங்கள் அனைத்தையும் ஒரே நீதித்துறை அமைப்புதான் கையாள்கிறது.
உச்ச நீதிமன்றம் (Supreme Court)
இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி V-ல், பிரிவு 124 முதல் 147 வரை உச்ச நீதிமன்றத்தைப் பற்றி விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. இது நாட்டின் மிக உயர்ந்த நீதிமன்றமாகும். இதன் தீர்ப்புகள் இந்தியாவின் அனைத்து நீதிமன்றங்களையும் கட்டுப்படுத்தும்.
- அமைப்பு: தலைமை நீதிபதி மற்றும் பிற நீதிபதிகள். தற்போது இதன் மொத்த நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை 34 (1 தலைமை நீதிபதி + 33 நீதிபதிகள்).
- நியமனம்: குடியரசுத் தலைவரால் கொலீஜியம் (Collegium) முறையின் பரிந்துரைப்படி நியமிக்கப்படுகிறார்கள்.
- பதவிக்காலம்: உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் 65 வயது வரை பதவியில் இருக்கலாம்.
உச்ச நீதிமன்றக் கட்டுரைகளை ஞாபகம் வைக்க: "124" - இது உச்ச நீதிமன்றத்தின் தொடக்கப் புள்ளி. 124-ல் தொடங்கி 147 வரை உள்ள சரத்துகள் நீதித்துறையின் அதிகாரங்களை விளக்குகின்றன. 124-ஐ 2-ஆல் பெருக்கினால் 248, அது நாடாளுமன்ற அதிகாரத்தைப் பேசும், 124-ஐ ஞாபகம் வைத்தால் நீதித்துறை சரத்துகள் எளிது!
நீதித்துறையின் அதிகாரங்கள் மற்றும் செயல்பாடுகள்
இந்திய நீதித்துறைக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்கள் மிகவும் பரந்தவை. இது சட்டங்களை இயற்றாது, ஆனால் இயற்றப்பட்ட சட்டங்கள் அரசியலமைப்பிற்கு உட்பட்டதா என்பதை உறுதி செய்யும் 'நீதித்துறை மறுஆய்வு' அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளது.
நீதித்துறை மறுஆய்வு (Judicial Review)
நாடாளுமன்றம் அல்லது மாநில சட்டமன்றங்கள் இயற்றும் சட்டங்கள், அரசியலமைப்பின் அடிப்படை உரிமைகளையோ அல்லது கட்டமைப்பையோ மீறினால், அந்தச் சட்டங்களைச் செல்லாதவை என அறிவிக்கும் அதிகாரம் நீதிமன்றங்களுக்கு உண்டு. இது 'நீதித்துறை மறுஆய்வு' எனப்படுகிறது. அமெரிக்க அரசியலமைப்பிலிருந்து இந்த அம்சம் பெறப்பட்டது.
நீதிப்பேராணைகள் (Writs)
குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகள் பாதிக்கப்படும்போது, உச்ச நீதிமன்றம் பிரிவு 32-ன் கீழும், உயர் நீதிமன்றங்கள் பிரிவு 226-ன் கீழும் ஐந்து வகையான நீதிப்பேராணைகளை வழங்குகின்றன:
| பேராணை | விளக்கம் |
|---|---|
| ஆட்கொணர்வு (Habeas Corpus) | சட்டவிரோதமாகக் கைது செய்யப்பட்டவரை நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்த உத்தரவிடுதல். |
| கட்டளையுறுத்தல் (Mandamus) | அரசு அதிகாரி தனது கடமையைச் செய்ய ஆணையிடுதல். |
| தடைமுறை (Prohibition) | கீழ் நீதிமன்றம் தனது அதிகார வரம்பைத் தாண்டி செயல்படுவதைத் தடுத்தல். |
| ஆவணக் கேட்பு (Certiorari) | கீழ் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை மேல் நீதிமன்றம் மறுஆய்வு செய்யக் கோருதல். |
| தகுதி வினவுதல் (Quo-Warranto) | ஒருவர் வகிக்கும் பதவிக்கு என்ன தகுதி உள்ளது என வினவுதல். |
உயர் நீதிமன்றங்கள் (High Courts)
ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஒரு உயர் நீதிமன்றம் இருக்க வேண்டும் என்பது அரசியலமைப்பு விதி. தேவைப்படின், இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மாநிலங்களுக்கு ஒரு பொதுவான உயர் நீதிமன்றத்தை நாடாளுமன்றம் உருவாக்கலாம். உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் 62 வயது வரை பதவியில் இருப்பார்கள்.
மாவட்ட மற்றும் சார்நிலை நீதிமன்றங்கள்
இவை மாவட்ட அளவில் செயல்படுகின்றன. மாவட்ட நீதிபதிகளை மாநில ஆளுநர், அந்த மாநில உயர் நீதிமன்றத்துடன் கலந்தாலோசித்து நியமிக்கிறார். இவை குற்றவியல் மற்றும் உரிமையியல் (Civil & Criminal) வழக்குகளை விசாரிக்கின்றன.
நீதிநிர்வாகத்தில் உள்ள சவால்கள்
நீதிநிர்வாகத்தில் இன்று நிலவும் மிகப்பெரிய சவால் 'வழக்குகள் தேக்கம்' (Pendency of Cases). லட்சக்கணக்கான வழக்குகள் பல ஆண்டுகளாகத் தீர்வு காணப்படாமல் நிலுவையில் உள்ளன. இதைக் குறைக்க 'லோக அதாலத்' (Lok Adalat) போன்ற மக்கள் நீதிமன்றங்கள் ஊக்கப்படுத்தப்படுகின்றன. சமரசம் மற்றும் பேச்சுவார்த்தை மூலம் வழக்குகளை முடிப்பதே இதன் நோக்கம்.
முக்கிய சட்டக் கோட்பாடுகள் மற்றும் தீர்ப்புகள்
இந்திய நீதித்துறையின் வரலாற்றில் சில தீர்ப்புகள் அரசியலமைப்பின் போக்கையே மாற்றியுள்ளன:
- கேசவானந்த பாரதி வழக்கு (1973): அரசியலமைப்பின் 'அடிப்படை கட்டமைப்பை' (Basic Structure) நாடாளுமன்றம் திருத்த முடியாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
- மேனகா காந்தி வழக்கு (1978): தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் சட்டத்தின் முன் சமம் என்பது குறித்துப் பல புதிய விளக்கங்கள் அளிக்கப்பட்டன.
1. முதல் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி: ஹெச்.ஜே. கானியா (H.J. Kania).
2. உச்ச நீதிமன்றம் தொடங்கப்பட்ட நாள்: ஜனவரி 28, 1950.
3. பொதுநல வழக்கு (PIL) அறிமுகப்படுத்தியவர்: பி.என். பகவதி.
4. நீதித்துறை சுதந்திரம் எந்த நாட்டு அரசியலமைப்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது: அமெரிக்கா.
நீதித்துறை சுதந்திரம் (Independence of Judiciary)
நீதித்துறை நிர்வாகத்திடமிருந்து சுதந்திரமாகச் செயல்பட வேண்டும் என்பது அரசியலமைப்பின் முக்கிய நோக்கம். இதற்காகவே:
- நீதிபதிகளின் பதவிக்காலப் பாதுகாப்பு.
- நீதிபதிகளின் ஊதியம் மற்றும் படிகள் தொகுப்பு நிதியிலிருந்து வழங்கப்படுதல்.
- நீதிமன்றத்தின் நடவடிக்கைகளை விமர்சிப்பவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கும் அதிகாரம் (Contempt of Court).
முடிவுரை
நீதிமன்றங்கள் ஜனநாயகத்தின் காவலர்கள். ஒரு நாட்டின் முன்னேற்றம் அந்த நாட்டின் நீதி நிர்வாகம் எவ்வளவு நேர்மையாகவும், வேகமாகவும் செயல்படுகிறது என்பதிலேயே உள்ளது. சட்டத்தின் ஆட்சி (Rule of Law) நிலைநாட்டப்பட வேண்டுமானால், ஒவ்வொரு குடிமகனும் நீதித்துறையின் செயல்பாடுகளைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம்.
- 1773: ஒழுங்குமுறைச் சட்டம் - கல்கத்தாவில் உச்ச நீதிமன்றம் தோற்றம்.
- 1935: இந்திய அரசுச் சட்டம் - கூட்டாட்சி நீதிமன்றம் (Federal Court) தோற்றம்.
- 1950: இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் குடியரசுத் தலைவரால் முறைப்படி அமைக்கப்பட்டது.
- 1980-களில்: பொதுநல வழக்கு (PIL) இந்தியாவில் அறிமுகம்.
இந்தக் குறிப்புகள் நீதித்துறை தொடர்பான தேர்வுகளில் கேட்கப்படும் அனைத்து அடிப்படை மற்றும் உயர்மட்ட வினாக்களுக்கும் விடையளிக்க உதவும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்பதன் மூலம் சட்டப் பிரிவுகளை எளிதில் நினைவில் நிறுத்தலாம்.