நுண்ணறிவுக் கோட்பாடுகள் (Theories of Intelligence)

நுண்ணறிவு என்பது ஒரு தனிநபர் தனது சூழலை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறார், சிக்கல்களை எவ்வாறு தீர்க்கிறார் மற்றும் புதிய அனுபவங்களிலிருந்து எவ்வாறு கற்றுக்கொள்கிறார் என்பதைக் குறிக்கும் ஒரு சிக்கலான திறனாகும். உளவியலில் நுண்ணறிவை விளக்குவதற்குப் பல்வேறு அறிஞர்கள் பல கோட்பாடுகளை முன்வைத்துள்ளனர். இக்கோட்பாடுகள் நுண்ணறிவு என்பது ஒற்றைத் திறனா அல்லது பல திறன்களின் தொகுப்பா என்பதை ஆராய்கின்றன.

1. ஸ்பியர்மேனின் இரு காரணி கோட்பாடு (Spearman’s Two-Factor Theory)

சார்லஸ் ஸ்பியர்மேன் (Charles Spearman) 1904-ல் நுண்ணறிவுக் கோட்பாட்டை முதலில் அறிவியல் பூர்வமாக விளக்கினார். இவரது கருத்துப்படி நுண்ணறிவு இரண்டு காரணிகளைக் கொண்டது.

• பொதுக் காரணி (g-factor): இது அனைத்து அறிவுசார் செயல்பாடுகளுக்கும் அடிப்படையான பொதுவான திறனாகும். இது பிறப்பால் அமைவது மற்றும் மாறாதது.
• சிறப்புக் காரணி (s-factor): இது குறிப்பிட்ட செயல்பாடுகளுக்குத் தேவைப்படும் திறனாகும் (உதாரணமாக: கணிதம், இசை, ஓவியம்). இது பயிற்சியின் மூலம் வளரக்கூடியது.

2. தர்ஸ்டனின் முதன்மை மனத்திறன் கோட்பாடு (Thurstone’s Primary Mental Abilities)

எல்.எல். தர்ஸ்டன் (L.L. Thurstone) நுண்ணறிவை ஒரு பொது காரணியாகக் கருதாமல், ஏழு தனித்துவமான முதன்மை மனத்திறன்களின் தொகுப்பாகக் கருதினார்.

3. கில்ஃபோர்டின் முப்பரிமாணக் கோட்பாடு (Guilford’s Structure of Intellect - SOI)

ஜே.பி. கில்ஃபோர்டு நுண்ணறிவை ஒரு கனசதுர அமைப்பாக விளக்கினார். இது மூன்று பரிமாணங்களைக் கொண்டது:

1. செயல்பாடுகள் (Operations): சிந்திக்கும் முறை (உதாரணம்: நினைவாற்றல், மதிப்பீடு).
2. உள்ளடக்கங்கள் (Contents): தகவலின் வகை (உதாரணம்: காட்சி, குறியீடு).
3. விளைவுகள் (Products): முடிவுகள் (உதாரணம்: உறவுகள், அமைப்புகள்).

ஆரம்பத்தில் 120 காரணிகள் எனத் தொடங்கி, இறுதியில் 180 காரணிகளாக இது விரிவுபடுத்தப்பட்டது.

4. கார்டனரின் பன்முக நுண்ணறிவுக் கோட்பாடு (Gardner’s Theory of Multiple Intelligences)

ஹாவர்ட் கார்டனர் நுண்ணறிவு என்பது ஒரே வகை சார்ந்தது அல்ல, அது பன்முகத்தன்மை கொண்டது என்று கூறினார். இவர் 8 வகையான நுண்ணறிவுகளைக் குறிப்பிடுகிறார்:

• மொழி நுண்ணறிவு: எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள்.
• தர்க்கக் கணித நுண்ணறிவு: விஞ்ஞானிகள், கணிதவியலாளர்கள்.
• இசை நுண்ணறிவு: இசையமைப்பாளர்கள்.
• உடல் இயக்க நுண்ணறிவு: விளையாட்டு வீரர்கள், நடனக் கலைஞர்கள்.
• காட்சிசார் நுண்ணறிவு: ஓவியர்கள், சிற்பிகள்.
• இயற்கை நுண்ணறிவு: உயிரியலாளர்கள், விவசாயிகள்.
• தனிநபர் சார்ந்த நுண்ணறிவு (Intrapersonal): தன்னைத் தானே அறிதல்.
• சமூக நுண்ணறிவு (Interpersonal): மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ளுதல்.

5. ஸ்டெர்ன்பெர்க்கின் முக்கூறு கோட்பாடு (Sternberg’s Triarchic Theory)

ராபர்ட் ஸ்டெர்ன்பெர்க் நுண்ணறிவை மூன்று முக்கிய பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறார்:

1. பகுப்பாய்வு நுண்ணறிவு (Analytical): கல்வி சார்ந்த சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் திறன்.
2. படைப்பாற்றல் நுண்ணறிவு (Creative): புதிய சூழல்களை எதிர்கொள்ளும் மற்றும் புதிய தீர்வுகளைக் காணும் திறன்.
3. செயல்முறை நுண்ணறிவு (Practical): அன்றாட வாழ்க்கையின் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் "தெரு அறிவு" (Street smarts).

நுண்ணறிவு ஈவு (Intelligence Quotient - IQ)

நுண்ணறிவை அளவிட IQ பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதனை உருவாக்கியவர் வில்லியம் ஸ்டெர்ன். லூயிஸ் டெர்மன் இதனை மேம்படுத்தினார்.

சூத்திரம்: IQ = (மன வயது / கால வயது) × 100

உதாரணமாக, ஒரு குழந்தையின் மன வயது 12, கால வயது 10 எனில்: (12/10) × 100 = 120 IQ.

நுண்ணறிவு வகைப்பாட்டு அட்டவணை

முடிவுரை

நுண்ணறிவுக் கோட்பாடுகள் கற்பித்தல் முறையில் பெரும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. ஒரு ஆசிரியர் மாணவர்களின் தனித்திறன்களைக் கண்டறிந்து, அதற்கு ஏற்றவாறு கற்பித்தல் முறைகளை மாற்றியமைக்க இக்கோட்பாடுகள் பெரிதும் உதவுகின்றன. நுண்ணறிவு என்பது நிலையானது அல்ல, அது பயிற்சியினாலும் சூழலினாலும் மேம்படுத்தப்படக்கூடியது என்பதை ஆசிரியர்கள் உணர வேண்டும்.