பக்தி இலக்கியங்களின் அமைப்பு

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் பக்தி இலக்கிய காலம் என்பது ஒரு பொற்காலமாகும். பல்லவர் மற்றும் சோழர் காலங்களில் உருவான இந்த இலக்கியங்கள், தமிழின் ஆன்மீக மற்றும் பண்பாட்டு விழுமியங்களை உலகிற்கு பறைசாற்றின. பக்தி இலக்கியங்கள் வெறும் பாடல்களாக மட்டும் அன்றி, ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டமைப்பையும், இலக்கணத்தையும் கொண்டு விளங்குகின்றன.

பக்தி இலக்கியங்களின் தோற்றம் மற்றும் வளர்ச்சி

சங்க காலத்திற்குப் பிந்தைய இருண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, தமிழகத்தில் சமண மற்றும் பௌத்த மதங்களின் ஆதிக்கம் வலுவாக இருந்தது. இதனை எதிர்த்து, இந்து மதத்தின் ஒரு அங்கமாக சிவபெருமானையும், திருமாலையும் போற்றும் வகையில் நாயன்மார்களும், ஆழ்வார்களும் பாடிய பாடல்களே பக்தி இலக்கியங்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன. இவை வெறும் மதப் பிரச்சாரமாக மட்டுமல்லாமல், எளிய மக்களும் இறைவனை அடைய முடியும் என்ற நம்பிக்கையை விதைத்தன.

பக்தி இலக்கியங்களின் பொதுவான கட்டமைப்பு

பக்தி இலக்கியங்கள் அனைத்தும் சில பொதுவான அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. இவை பக்திச் சுவை நனி சொட்டச் சொட்டப் பாடப்பட்டவை. இவற்றின் அடிப்படை அமைப்புகளைக் கீழே காண்போம்:

1. இசை மற்றும் சந்த அமைப்பு

பக்திப் பாடல்கள் பெரும்பாலும் இசையோடு பாடத்தக்க வகையில் அமைந்துள்ளன. தேவாரப் பாடல்கள் 'பண்' முறையில் அமைந்தவை. ஆழ்வார்களின் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் 'இசைத்தமிழ்' என அழைக்கப்படுகிறது. சந்தங்கள், எதுகை மற்றும் மோனை நயங்கள் இவற்றின் சிறப்பம்சமாகும்.

2. இறைவனின் பெருமை பேசுதல்

ஒவ்வொரு பக்தி இலக்கியமும் இறைவனின் புகழைப் பாடுவதையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இறைவனின் திருவுருவம், அவனது அருள் செயல்கள், அடியவர்களுக்கு அவன் செய்த உதவிகள் போன்றவை விரிவாகப் பாடப்படுகின்றன.

3. அடியவர் நிலைப்பாடு

பக்தன் தன்னை இறைவனின் தாசராகவோ (அடியவர்), நண்பராகவோ, மகனாகவோ அல்லது காதலனாகவோ பாவித்துக் கொள்வது பக்தி இலக்கியங்களின் முக்கிய அமைப்பாகும். இதனை 'அடியவர் நிலை' என்று அழைப்பார்கள்.

தேவாரம் - அமைப்பு முறை

தேவாரம் என்பது சைவ சமயக் குரவர்களான திருநாவுக்கரசர், திருஞானசம்பந்தர், சுந்தரர் ஆகிய மூவரால் பாடப்பட்ட பாடல்களின் தொகுப்பாகும். இதன் அமைப்பு முறையை ஆராய்ந்தால் பின்வரும் சிறப்பம்சங்களைக் காணலாம்:

• பதிக முறை: தேவாரம் பெரும்பாலும் பத்து பாடல்களைக் கொண்ட 'பதிக' அமைப்பைக் கொண்டது. ஒவ்வொரு பதிகத்தின் பத்தாவது பாடலில், அந்தப் பாடலைப் பாடுவதால் கிடைக்கும் பயன் கூறப்பட்டிருக்கும். இதற்கு 'திருக்கடைக்காப்பு' என்று பெயர்.
• தாளம் மற்றும் பண்: ஒவ்வொரு பதிகமும் இன்ன பண்ணில் பாடப்பட வேண்டும் என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
• சந்த நயம்: திருஞானசம்பந்தரின் பாடல்கள் சந்த நயம் மிக்கவை. திருநாவுக்கரசரின் பாடல்கள் எளிய சொல்லாடல்களைக் கொண்டவை.

நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் - அமைப்பு

ஆழ்வார்களால் பாடப்பட்ட நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம், வைணவ சமயத்தின் மறைநூலாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் அமைப்பு மிகவும் நுணுக்கமானது.

பக்தி இலக்கியங்களில் காணப்படும் இலக்கிய வகைமைகள்

பக்தி இலக்கியங்கள் பல வகைப்பட்ட இலக்கிய வடிவங்களை உள்ளடக்கியுள்ளன. அவற்றுள் முக்கியமானவை:

1. பிள்ளைத்தமிழ்

இறைவனை குழந்தையாகப் பாவித்து, காப்புப் பருவம் முதல் சிற்றில் பருவம் வரை பத்து பருவங்களாகப் பாடுவது. எ.கா: மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ்.

2. அந்தாதி

ஒரு பாடலின் இறுதிச் சொல் அல்லது இறுதி எழுத்து அடுத்த பாடலின் முதல் சொல்லாக அல்லது எழுத்தாக வருமாறு அமைவது. எ.கா: அபிராமி அந்தாதி.

3. தூது

இறைவனிடம் தன் அன்பைச் சொல்ல ஒரு பறவையையோ, மேகத்தையோ தூது விடுவது. எ.கா: திருவாய்மொழி தூது.

பக்தி இலக்கியங்களின் சமூகப் பங்களிப்பு

பக்தி இலக்கியங்கள் வெறும் ஆன்மீக நூல்கள் மட்டுமல்ல, அவை அக்கால சமூக அமைப்பையும் பிரதிபலிக்கின்றன. சாதி, மத வேறுபாடுகளைக் கடந்து பக்தி எனும் ஒரே புள்ளியில் மக்களை இணைத்தன. பெண்களும், தாழ்ந்த நிலையில் இருந்தவர்களும் இறைவனை அடைய முடியும் என்ற சமத்துவக் கருத்துக்களை இவை முன்வைத்தன.

முடிவுரை

பக்தி இலக்கியங்களின் அமைப்பு என்பது தமிழின் கவித்துவ செழுமைக்கு ஒரு சான்றாகும். சந்தம், இசை, பக்தி மற்றும் சமூக சிந்தனை ஆகிய நான்கும் ஒருங்கிணைந்த ஒரு முழுமையான இலக்கிய வடிவமாக இவை திகழ்கின்றன. இன்றைய நவீன காலத்திலும், மன அமைதிக்காகவும், இலக்கிய இன்பத்திற்காகவும் பக்தி இலக்கியங்கள் தொடர்ந்து வாசிக்கப்படுகின்றன.

மாணவர்கள் தேர்வு நோக்கில், தேவாரம் மற்றும் திவ்யப் பிரபந்தத்தின் பகுதிகளை மனனம் செய்வது மிக அவசியமாகும். குறிப்பாக, ஒவ்வொரு அடியாரின் தனித்துவமான பாணி மற்றும் அவர்கள் பாடிய பதிகங்களின் எண்ணிக்கையை அட்டவணைப்படுத்திப் படிப்பது தேர்வில் அதிக மதிப்பெண்களைப் பெற்றுத் தரும்.