விஜயநகர மற்றும் பாமினி அரசுகள்

இந்திய வரலாற்றில், குறிப்பாக இடைக்காலத் தென்னிந்திய வரலாற்றில் விஜயநகர மற்றும் பாமினி அரசுகளின் காலம் மிக முக்கியமான ஒன்றாகும். கி.பி. 14-ஆம் நூற்றாண்டில் டெல்லி சுல்தான்களின் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராகத் தென்னிந்தியாவில் உருவான இந்த இரண்டு அரசுகளும், கலை, கட்டடக்கலை, நிர்வாகம் மற்றும் கலாச்சார வளர்ச்சியில் பெரும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின. இப்பாடம் இந்த இரு பேரரசுகளின் தோற்றம், வளர்ச்சி மற்றும் வீழ்ச்சி குறித்து விரிவாக விளக்குகிறது.

விஜயநகரப் பேரரசு (கி.பி. 1336 - 1646)

விஜயநகரப் பேரரசு 1336-ஆம் ஆண்டு சங்கம வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஹரிஹரர் மற்றும் புக்கர் ஆகிய இரு சகோதரர்களால் நிறுவப்பட்டது. இவர்கள் வித்யாரண்யர் என்ற துறவியின் வழிகாட்டுதலின்படி, துங்கபத்திரை ஆற்றின் கரையில் ஹம்பி நகரைத் தலைநகராகக் கொண்டு இந்த அரசை உருவாக்கினர்.

விஜயநகரப் பேரரசின் நான்கு வம்சங்கள்

விஜயநகரப் பேரரசை மொத்தம் நான்கு வம்சங்கள் ஆட்சி செய்தன. அவை முறையே:

• சங்கம வம்சம் (1336 - 1485)
• சாளுவ வம்சம் (1485 - 1505)
• துளுவ வம்சம் (1505 - 1570)
• அரவீடு வம்சம் (1570 - 1646)

முக்கிய ஆட்சியாளர்கள்

முதலாம் தேவராயர்: இவர் நீர்ப்பாசன வசதிகளை மேம்படுத்த துங்கபத்திரை ஆற்றில் அணை கட்டினார். இவருடைய அரசவையில் புகழ்பெற்ற தெலுங்கு கவிஞர் ஸ்ரீநாதர் இருந்தார்.

இரண்டாம் தேவராயர்: சங்கம வம்சத்தின் மிகச்சிறந்த அரசர். இவர் 'கஜவேட்டைக்காரர்' (யானை வேட்டைக்காரர்) என்று அழைக்கப்பட்டார். இவர் முஸ்லிம்களைத் தனது படையில் சேர்த்துக் கொண்டார்.

கிருஷ்ணதேவராயர் (1509 - 1529): விஜயநகரப் பேரரசின் மிகச்சிறந்த அரசர். துளுவ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். இவர் ஒரிசாவின் கஜபதி மன்னர்களை வென்றார். இவரது காலத்தில் பேரரசு அதன் உச்சத்தை அடைந்தது. இவர் ஒரு சிறந்த கவிஞரும் கூட, 'அமுக்தமால்யதா' என்ற நூலைத் தெலுங்கில் இயற்றினார். இவரது அவை 'அஷ்டதி கஜங்கள்' என்று அழைக்கப்பட்ட எட்டுப் புலவர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

பாமினி அரசு (கி.பி. 1347 - 1527)

தக்காணப் பகுதியில் முகமது பின் துக்ளக்கின் ஆட்சிக்கு எதிராக கி.பி. 1347-இல் அலாவுதீன் ஹசன் கங்கு பாமினி என்பவரால் பாமினி அரசு தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இவரது இயற்பெயர் ஜாபர் கான் ஆகும். குல்பர்காவைத் தலைநகராகக் கொண்டு இவர் ஆட்சி செய்தார்.

பாமினி அரசின் முக்கிய அம்சங்கள்

பாமினி அரசர்கள் மொத்தம் 18 பேர் ஆட்சி செய்தனர். இவர்களில் முகமது ஷா I மற்றும் பெரோஸ் ஷா பாமினி ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். மூன்றாம் முகமது ஷாவின் காலத்தில் பாமினி அரசு அதன் எல்லையை விரிவுபடுத்தியது. இவரது அமைச்சராக இருந்த மஹ்மூத் கவான், சிறந்த நிர்வாக சீர்திருத்தங்களைச் செய்தார்.

பாமினியின் பிளவு

பாமினி அரசு காலப்போக்கில் பலவீனமடைந்து, ஐந்து சுல்தானியங்களாகப் பிரிந்தது:

• பீஜப்பூர் (ஆதில் ஷாஹி)
• கோல்கொண்டா (குதுப் ஷாஹி)
• அகமதுநகர் (நிஜாம் ஷாஹி)
• பீடார் (பரீத் ஷாஹி)
• பெரார் (இமத் ஷாஹி)

தலைக்கோட்டைப் போர் (கி.பி. 1565)

இது விஜயநகரப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான மிக முக்கியமான போர். இது 'ராட்சசி தங்கடி போர்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. விஜயநகரப் பேரரசின் ராமராயருக்கும், தக்காண சுல்தான்களின் கூட்டுப் படைக்கும் இடையே இந்தப் போர் நடைபெற்றது. இதில் விஜயநகரம் தோல்வியடைந்தது, ஹம்பி நகரம் சூறையாடப்பட்டது.

நிர்வாகம் மற்றும் சமூக நிலை

விஜயநகர அரசு 'நாயக்கர் முறை' என்ற நிர்வாக முறையைப் பின்பற்றியது. பேரரசு பல மண்டலங்களாகவும், மண்டலங்கள் நாடுகளாகவும், நாடுகள் ஸ்தலங்களாகவும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. நிலவரி அரசின் முக்கிய வருமானமாக இருந்தது.

கலை மற்றும் கட்டடக்கலை

விஜயநகர அரசர்கள் திராவிடக் கட்டடக்கலை பாணியைப் பின்பற்றினர். கோயில்களில் 'அம்மன் சன்னதி' மற்றும் 'கல்யாண மண்டபம்' அமைப்பது இவர்களது சிறப்பம்சமாகும். ஹம்பியில் உள்ள விட்டலசுவாமி கோயில் மற்றும் விருபாக்ஷர் கோயில் இதற்குச் சிறந்த சான்றுகள். பாமினி அரசர்கள் இந்தோ-இஸ்லாமியக் கட்டடக்கலை பாணியைப் பின்பற்றினர். கோல்கும்பாஸ் (பீஜப்பூர்) இவர்களின் கட்டடக்கலைக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

முடிவுரை

விஜயநகர மற்றும் பாமினி அரசுகள் தென்னிந்தியாவில் தங்களின் தனித்துவமான முத்திரையைப் பதித்தன. அரசியல் போட்டிகள் இருந்தபோதிலும், இந்த இரு அரசுகளும் கலை, இலக்கியம் மற்றும் கட்டடக்கலைக்கு ஆற்றிய பணி இன்றும் போற்றத்தக்கது. இவர்களது நிர்வாக முறைகள் பிற்கால நாயக்கர் மற்றும் மராத்திய நிர்வாகங்களுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தன.

மாணவர்கள் விஜயநகரப் பேரரசின் வரைபடத்தையும், பாமினி சுல்தானியங்களின் அமைவிடத்தையும் வரைந்து பார்ப்பது புவியியல் மற்றும் வரலாற்றுத் தொடர்பை நன்கு புரிந்துகொள்ள உதவும். இந்த இரு பேரரசுகளின் மோதல்கள் மற்றும் இணக்கமான சூழல்கள் தென்னிந்தியாவின் அரசியல் வரைபடத்தை எவ்வாறு மாற்றியது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது போட்டித் தேர்வுகளுக்கு மிகவும் அவசியமானது.