சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகள் (Children with Special Needs - CWSN)

கல்வி என்பது ஒவ்வொரு குழந்தையின் அடிப்படை உரிமை. ஆனால், அனைத்துக் குழந்தைகளும் ஒரே மாதிரியான கற்கும் திறனைக் கொண்டிருப்பதில்லை. சில குழந்தைகள் உடல், அறிவு, உணர்வு அல்லது சமூக ரீதியாகச் சாதாரணக் குழந்தைகளிலிருந்து மாறுபட்டு இருப்பார்கள். இவர்களே 'சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகள்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். ஒரு ஆசிரியராக, இத்தகைய குழந்தைகளை அடையாளம் கண்டு, அவர்களுக்கு ஏற்ற கற்றல் சூழலை உருவாக்கித் தருவது மிக முக்கியமான பணியாகும்.

சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகளின் வகைப்பாடு

சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகளை அவர்களின் குறைபாட்டின் தன்மையைப் பொறுத்து பல வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். இவற்றைத் தெரிந்துகொள்வது, அவர்களுக்குத் தகுந்த கற்பித்தல் முறைகளைத் திட்டமிட உதவும்.

1. உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகள் (Physical Disabilities)

உடல் இயக்கத்தில் குறைபாடு உள்ளவர்கள். உதாரணமாக, மூளை முடக்குவாதம் (Cerebral Palsy), தசைச் சிதைவு, அல்லது உடல் உறுப்பு இன்மை. இவர்களுக்கு வகுப்பறையில் நகர்வதற்குத் தேவையான வசதிகள் (சாய்வுப் பாதைகள், அகலமான கதவுகள்) செய்யப்பட வேண்டும்.

2. புலன் குறைபாடுடைய குழந்தைகள் (Sensory Impairment)

பார்வைக் குறைபாடு அல்லது கேட்டல் குறைபாடு உள்ளவர்கள். பார்வையற்ற குழந்தைகளுக்குப் பிரெய்லி (Braille) முறையும், செவித்திறன் குறைபாடு உள்ளவர்களுக்குச் சைகை மொழியும் (Sign Language) கற்பிக்கப்பட வேண்டும்.

3. கற்றல் குறைபாடுடைய குழந்தைகள் (Learning Disabilities)

இவர்களின் புத்திசாலித்தனம் சாதாரணமாக இருந்தாலும், வாசிப்பதில் (Dyslexia), எழுதுவதில் (Dysgraphia) அல்லது கணக்கிடுவதில் (Dyscalculia) சிரமம் இருக்கும்.

4. அறிவுசார் குறைபாடு (Intellectual Disability)

சிந்திக்கும் திறன் மற்றும் அன்றாடப் பணிகளைச் செய்யும் திறனில் பின்தங்கியிருப்பவர்கள்.

கற்பித்தல் அணுகுமுறைகள் மற்றும் உத்திகள்

சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகளுக்குக் கற்பிக்கும்போது, ஒரே மாதிரியான பாடத்திட்டத்தைப் பின்பற்றாமல், குழந்தையின் தேவைக்கேற்ப மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். இதனை 'தனிப்பயனாக்கப்பட்ட கல்வித் திட்டம்' (Individualized Education Program - IEP) என்று அழைக்கிறோம்.

பல்நோக்கு உணர்வு அணுகுமுறை (Multisensory Approach)

பாடம் நடத்தும்போது வெறும் பேச்சைக் மட்டும் நம்பியிருக்காமல், தொடுதல், பார்த்தல், கேட்டல் ஆகிய மூன்றையும் இணைக்க வேண்டும். உதாரணமாக, எழுத்துக்களைக் கற்பிக்கும்போது மணலில் எழுதச் செய்தல், ஒலிகளை ஒலிக்கச் செய்தல் போன்றவற்றைச் செய்யலாம்.

சிறிய படிகள் முறை (Task Analysis)

ஒரு கடினமான பாடத்தை அல்லது செயலைச் சிறிய சிறிய பகுதிகளாகப் பிரித்து, ஒவ்வொன்றாகக் கற்பிக்க வேண்டும். இது குழந்தையின் தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கும்.

அனைவருக்கும் கல்வி (Inclusive Education)

சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகளைத் தனிப்பள்ளிகளில் சேர்க்காமல், சாதாரணக் குழந்தைகளோடு ஒரே வகுப்பறையில் அமர வைத்துப் பயிற்றுவிப்பதே 'உள்ளடக்கிய கல்வி' ஆகும். இது சமூகத் தடையை நீக்கி, சக மாணவர்களிடையே அன்பு மற்றும் புரிதலை வளர்க்கிறது.

ஆசிரியருக்கான முக்கிய ஆலோசனைகள்

1. ஒவ்வொரு குழந்தையையும் தனித்தனியாகக் கவனித்தல்.
2. குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டாமல், திறமைகளை ஊக்கப்படுத்துதல்.
3. தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துதல் (எ.கா: ஆடியோ புத்தகங்கள், கணினி மென்பொருள்கள்).
4. பெற்றோர்களுடன் தொடர் தொடர்பில் இருத்தல்.

சவால்கள் மற்றும் தீர்வுகள்

சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகளைக் கையாளும்போது ஆசிரியர்கள் எதிர்கொள்ளும் முக்கிய சவால்கள் நேரமின்மை மற்றும் போதிய பயிற்சி இல்லாமை. இதற்கான தீர்வு, வகுப்பறையில் சக மாணவர்களை 'துணைப் பயிற்றுநர்களாக' (Peer Tutoring) மாற்றுவதாகும். இது வகுப்பறையில் ஒரு கூட்டுறவுச் சூழலை உருவாக்கும்.

முடிவுரை

சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகள் சுமை அல்ல; அவர்கள் தனித்திறன் கொண்டவர்கள். சரியான வழிகாட்டுதலும் அன்பும் கிடைத்தால், அவர்களும் மற்றவர்களைப் போலவே சமூகத்தில் சாதனையாளர்களாகத் திகழ முடியும். ஆசிரியர்கள் தங்களின் கற்பித்தல் முறைகளில் நெகிழ்வுத்தன்மையைக் கடைப்பிடிப்பதே இவர்களின் வெற்றிக்கு வித்தாகும்.

இந்தக் குறிப்புகள் தேர்வில் வெற்றி பெறவும், வகுப்பறையில் சிறந்து விளங்கவும் உங்களுக்கு உதவும். ஒவ்வொரு குழந்தையையும் ஒரு தனி உலகமாகக் கருதி கற்பியுங்கள்.