தார்ண்டைக்கின் இணைப்புவாதம் (Thorndike's Connectionism)

கல்வியியல் உளவியலின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் எட்வர்ட் எல். தார்ண்டைக்கின் (Edward L. Thorndike) கோட்பாடு, கற்றல் என்பது தூண்டலுக்கும் (Stimulus) துலங்கலுக்கும் (Response) இடையே ஏற்படும் ஒரு பிணைப்பு அல்லது இணைப்பு என்று கூறுகிறது. இதனாலேயே இவருடைய கோட்பாடு 'இணைப்புவாதம்' (Connectionism) அல்லது 'தூண்டல்-துலங்கல் கோட்பாடு' (S-R Bond Theory) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

1. இணைப்புவாதத்தின் அடிப்படை தத்துவம்

தார்ண்டைக்கின் கூற்றுப்படி, ஒரு உயிரி ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் ஒரு குறிப்பிட்ட துலங்கலைச் செய்யும்போது, அந்தத் துலங்கலுக்கும் தூண்டலுக்கும் இடையே நரம்பு மண்டலத்தில் ஒரு பிணைப்பு ஏற்படுகிறது. மீண்டும் மீண்டும் அந்தச் சூழல் வரும்போது, அந்தத் தூண்டல் அதே துலங்கலைத் தூண்டுகிறது. இதுவே கற்றல் ஆகும். இதனை அவர் 'முயன்று தவறி கற்றல்' (Trial and Error Learning) என்று குறிப்பிட்டார்.

2. தார்ண்டைக்கின் பூனைச் சோதனை (The Puzzle Box Experiment)

தார்ண்டைக்கின் கோட்பாட்டை விளக்க புகழ்பெற்ற 'புதிர் பெட்டி' (Puzzle Box) சோதனையைப் பயன்படுத்தினார். ஒரு பசியுள்ள பூனையை ஒரு பெட்டிக்குள் அடைத்து வைத்தார். பெட்டிக்கு வெளியே உணவு வைக்கப்பட்டது. பெட்டியைத் திறக்க ஒரு குமிழியை (Latch) அழுத்த வேண்டும். தொடக்கத்தில் பூனை பலமுறை கத்தியும், நகர்த்தியும், குதித்தும் பார்த்தது. தற்செயலாக ஒருமுறை அதன் கால் குமிழியை அழுத்த, கதவு திறந்தது. பூனை உணவை உண்டது. மீண்டும் மீண்டும் பூனை வைக்கப்பட்டபோது, தவறான செயல்கள் குறைந்து, நேரடியாக குமிழியை அழுத்தி வெளியே வரும் திறனைப் பெற்றது.

கற்றலின் நிலைகள்:

• தூண்டல் (Stimulus): உணவு.
• துலங்கல் (Response): பெட்டியைத் திறக்க முயலும் செயல்கள்.
• தொடர்பு (Connection): பெட்டியைத் திறப்பதற்கும் உணவிற்கும் இடையே ஏற்பட்ட பிணைப்பு.

3. தார்ண்டைக்கின் கற்றல் விதிகள் (Laws of Learning)

தார்ண்டைக் கற்றலை மூன்று முக்கிய விதிகளாகப் பிரித்துள்ளார். இவை தேர்வு நோக்கில் மிக முக்கியமானவை.

அ) ஆயத்த விதி (Law of Readiness)

கற்பவர் ஒரு விஷயத்தைக் கற்க மனதளவிலும் உடல் அளவிலும் தயாராக இருக்க வேண்டும். ஒரு மாணவன் கற்கத் தயாராக இருக்கும்போது, அவனுக்குக் கற்பிப்பது எளிது. தயாராக இல்லாதபோது கற்பிப்பது தண்டனைக்குச் சமம்.

ஆ) பயிற்சி விதி (Law of Exercise)

இது இரண்டு உட்பிரிவுகளைக் கொண்டது:

• பயன்பாட்டு விதி (Law of Use): ஒரு தூண்டலுக்கும் துலங்கலுக்கும் இடையிலான பிணைப்பு மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படும்போது வலுவடைகிறது.
• பயனற்ற விதி (Law of Disuse): நீண்ட காலம் பயன்படுத்தப்படாத பிணைப்பு வலுவிழந்து மறைந்துவிடும்.

இ) விளைவு விதி (Law of Effect)

ஒரு துலங்கலின் விளைவு திருப்திகரமாக இருந்தால், அந்தச் செயலை மீண்டும் செய்யத் தூண்டும். விளைவு ஏமாற்றமாக இருந்தால், அந்தச் செயலைத் தவிர்க்க முயலும். இதுவே 'வெற்றி-தோல்வி' மற்றும் 'பரிசு-தண்டனை' கொள்கையின் அடிப்படையாகும்.

4. தார்ண்டைக்கின் துணை விதிகள் (Secondary Laws)

முக்கிய விதிகளுடன் கூடுதலாக ஐந்து துணை விதிகளை தார்ண்டைக் குறிப்பிட்டார்:

1. பல்வேறு துலங்கல்களின் விதி (Law of Multiple Response): ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்கப் பல வழிகளில் முயற்சித்தல்.
2. மனப்பான்மை விதி (Law of Set or Attitude): ஒரு செயலைச் செய்ய மாணவனின் உள்ளத்து விருப்பம்.
3. பகுதிச் செயல் விதி (Law of Partial Activity): சிக்கலின் ஒரு பகுதியை மட்டும் கவனித்தல்.
4. ஒப்புமை விதி (Law of Analogy): புதிய சூழலைத் பழைய அனுபவத்தோடு ஒப்பிடுதல்.
5. தொடர்மாற்ற விதி (Law of Associative Shifting): ஒரு தூண்டலுக்குப் பதில் மற்றொரு தூண்டலைத் தருதல்.

5. கல்விப் பயன்பாடுகள் (Educational Implications)

தார்ண்டைக்கின் கோட்பாடு நவீன வகுப்பறையில் எவ்வாறு பயன்படுகிறது?

• மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்தல் (Drill and Practice): கணித வாய்ப்பாடுகள், எழுத்துப் பயிற்சிகள் போன்றவற்றிற்கு இதுவே அடிப்படை.
• மாணவர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டுதல்: கற்றலில் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தி, வெற்றி தரும்போது பாராட்டுவதன் மூலம் கற்றல் வலுவடைகிறது.
• தவறுகளிலிருந்து கற்றல்: தவறுகள் கற்றலின் ஒரு பகுதி என்பதை உணர்த்த வேண்டும்.
• படிப்படியான கற்றல்: எளிமையான விஷயங்களிலிருந்து கடினமான விஷயங்களுக்குச் செல்லுதல்.

6. விமர்சனங்கள் மற்றும் முடிவு

தார்ண்டைக்கின் கோட்பாடு இயந்திரத்தனமான கற்றலுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதாக விமர்சிக்கப்படுகிறது. மனிதனின் நுண்ணறிவு மற்றும் சிந்தனைத் திறனை இது முழுமையாக விளக்கவில்லை என்றாலும், ஆரம்ப நிலை கற்றலுக்கும், பழக்கவழக்கங்களை உருவாக்குவதற்கும் இது இன்றும் சிறந்த முறையாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்தக் கோட்பாட்டைப் புரிந்து கொள்வதன் மூலம், ஒரு ஆசிரியர் மாணவர்களுக்கு எப்படிப் பயிற்சியளிக்க வேண்டும், எப்போது வெகுமதி அளிக்க வேண்டும், மற்றும் மாணவர்களின் தயார்நிலையை எவ்வாறு கண்டறிய வேண்டும் என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.